Sterk

Angst <– Naar deel 17 van het Spiegel verhaal

Sterk

Meneer is druk in gesprek met de therapeut. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Je kunt zien dat het gesprek niet rustig verloopt. De angst slaat weer toe. Die angst laat me besluiten de kamer uit te gaan zodat ik het niet hoef te horen. En wanneer ik naar boven loop zie ik mijn kamer met de grote spiegel open staan. Daar loop ik naar binnen. Voor die hele grote spiegel ga ik op de grond zitten. Mijn spiegelbeeld kijkt me aan. Wanneer ik haar aankijk zie tranen in haar ogen. Maar ook veel pijn. Ik zie dat meisje van toen terug, dat meisje wat eens was. Dat meisje wat ik daar zie, is de pijn die ik de laatste weken steeds weer voel. Pijn die ik maar wat graag los zou willen laten. Het liefste zie ik het blije meisje weer terug in de spiegel. Dat blije meisje wat Meneer me heeft laten zien. Dat meisje moet daar toch ook nog ergens zijn. Maar hoe goed ik ook kijk en zoek, vinden doe ik haar nu niet. Ik geef dat meisje, met al haar verdriet een warme deken. Ze moet weten dat ik van haar houdt. Ze moet weten dat ik het haar vergeef. Ze moet weten dat het haar schuld allemaal niet is. Ze moet weten dat ik haar met alle kracht die ik heb zal beschermen. Want ook dat meisje in de spiegel dat ben ik. Dikke tranen lopen over mijn wangen. Met de deken om me heen omarm ik mezelf. 

 

Niet veel later hoor ik Meneer de trap opkomen. En Hij komt bij me zitten voor de spiegel en slaat een arm om me heen. Hij zegt helemaal niets maar wiegt me alleen maar heen en weer. Totdat ik weer wat rustiger ben. Daarna laat Hij weten wat de therapeut verteld heeft.

 

“Meisje, ik heb de therapeut gesproken. En ik heb haar gezegd dat ik het niet nodig vindt dat jij nog het gesprek met hem aangaat. Ook uitgelegd waarom, en ze snapt het meer dan goed wanneer jij dat niet meer wilt. Ook is ze het er mee eens dat je hem moet aangeven voor al zijn daden. Tenminste als dat is wat jij wilt want dat laat ik geheel aan jou beslissing over. Ze begrijpt ook dat jij rust maar ook hulp nodig hebt om dit alles te überhaupt te kunnen verwerken. Ik wil dat je hierover nadenkt. Geef je daar ook geen tijdsbestek voor. Maar ik wacht rustig af. Het is aan jou wanneer je daar antwoord op kan geven. Ik wil alleen wel graag dat je me meeneemt in je gedachten hierover. Zodat je niet blijft piekeren maar dat ik je hulp kan bieden waar nodig. Ik zal er altijd voor je zijn meisje vergeet dat niet.”

 

Geheel in stilte heb ik geluisterd naar Meneer. Daarna slik ik mijn verdriet weg en veeg ik de tranen van mijn wangen. 

 

“Meneer, ik denk juist dat ik het gesprek wel aan moet gaan. Ik wil hem graag midden in zijn gezicht zeggen wat hij me heeft aangedaan. Dat hij me keer op keer kapot gemaakt heeft. En ook nu weer. Dat de wereld niet om hem draait. Dat hij rekening moet houden met de gevoelens van andere. Ik wil tegen hem kunnen schreeuwen. Ik wil dat hij mijn pijn kan zien. Pijn die ik al jaren meedraag door hem, omdat hij dat veroorzaakt heeft. Ik zou hem ook net zo lief pijn willen doen maar ik wil ook mezelf niet verplaatsen in zijn schoenen. Kon ik mijn pijn maar in een doos stoppen en aan hem meegeven zodat hij er mee moet dealen. Ik wil dat hij weet wat hij veroorzaakt heeft maar verder kan hij geen enkele hulp meer van mijn kant verwachten. Daarna wil ik hem nooit maar dan ook nooit meer zien. Want dan zal ik niet voor mezelf in kunnen staan.”

 

Ik kijk Meneer aan. En zie dat Zijn bezorgde ogen toch ook stralen. Zonder te vragen sla ik mijn armen om Zijn nek en geef Hem de knuffel die Hij zo verdient. En die knuffel wordt ook beantwoord. 

 

“Meisje, ik ben zo trots op je. Wat heb je veel kracht. Wat ben je sterk. Ik heb echt veel bewondering voor de stappen die je wilt zetten. En als dit is wat jij graag wilt dan gaan we dat ook zo doen. Daar ga ik je mee helpen en in bijstaan. Mijn dappere meisje.”

 

Samen hebben we nog even in de spiegel gekeken. En wanneer we goed keken zagen we toch een klein sprankje terug bij het meisje in de spiegel. Zelfs ook een beginnende glimlach. Er was een last van haar af gevallen. En zo voelde ik dat zelf ook. Ik word gehoord. Mag zeggen wat ik voel en wat ik denk. En wordt daar niet op afgerekend. Dat voelt meer dan goed. 

 

En ook als ik nu terugdenk aan de tijd dat ik het verborgen heb gehouden voor Meneer, voel ik me meer dan stom. Meneer was juist blij dat ik het vertelde. Dat Hij me kon helpen. In plaats daarvan dacht dat ik Hem van me af zou duwen door wat ik gedaan had. Maar eigenlijk heb ik ook niets gedaan, maar ben ik er toe gedwongen. Mijn gevoelens over die dag hebben mijn gedachten vreselijk vertroebeld. Waardoor ik er zolang mee heb moeten worstelen. Had ik die stap toch maar eerder gemaakt. Maar het is gebeurd en daarmee zal ik nu verder moeten. Deze keuze, deze stap, heeft nu bepaald welke volgende stappen ik moet gaan nemen. Het zal niet gemakkelijk zijn. Maar met de hulp en steun van Meneer zal ik ook dat gaan volbrengen.

 

Samen lopen we weer terug naar beneden naar de koffie. Ditmaal pak ik zelf de telefoon om de therapeut te bellen. Ik wil haar graag laten weten wat ik wil gaan doen. En wanneer ze opneemt valt er een enorme rust over me heen. Ik weet zeker wat ik wil. En tijdens dat gesprek maken we dan ook gelijk een afspraak. Ik wil er namelijk niet te lang overheen laten gaan maar snel handelen zodat ook ik weer verder kan straks. Volgende week dinsdag 10 uur hebben we afgesproken. Meneer gaat met me mee. Maar ik ga het geheel zelf doen. Als ik ophang komt alles er uit. Huil ik nog even. Niet van angst of paniek, maar van opluchting dat ik dit mag gaan doen. De komende 5 dagen zullen best stressvol zijn, en misschien zelfs ook wel angstig omdat ik niet weet hoe het gaat lopen. Maar dinsdag zal ik vol vertrouwen aangaan. Het is nu aan mij.

 

Na een bak koffie gaan we samen nog even lopend naar het strand. Even ons plekje opzoeken. Even samen zijn in alle stilte. Met onze blote voeten in het zand. De toppen van de golven horen samenkomen met strand.  Daar mag ik genieten van Meneer. Waar heb ik Hem toch aan verdiend.

©2020 By kleintje

Naar deel 19 van het Spiegel verhaal –> Nog 1 nacht

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven