In de val van nieuwsgierigheid

In de val van nieuwsgierigheid

Daar sta ik dan, alleen, koud en vast. Hoe kon ik het ook in mijn hoofd halen om toch stiekem Zijn gangen na te gaan. Dit zal Hij echt niet leuk vinden. En het zal dan ook zeker niet zonder gevolgen zijn. Maar toch hoop ik dat Hij me snel komt zoeken. Want hier is echt geen kachel aanwezig. en wat is het koud. Stomme ik ook, met mijn nieuwsgierigheid, had ik het maar niet gedaan….

Al dagen vraag ik me af wat Meneer allemaal aan het doen is. Van de zomer zijn we naar dit prachtige huisje verhuisd en alles ging zo leuk. Maar de laatste dagen is hij erg geheimzinnig. Loopt vaak richting de schuur. En wanneer ik vraag wat Hij allemaal aan het doen is, kijkt Hij me aan, maar antwoordt komt er niet. En dus vandaag besloot ik dan maar op onderzoek uit te gaan nu Meneer naar zijn werk toe is. 

Zodra Meneer het huis uit was, ben ik me snel gaan aankleden. Gewoon in een joggingbroek, shirtje, snel een paar sloffen en een vest. En daarna ben ik richting schuur gegaan. Beneden in de schuur was niets te vinden. Dus begreep er al niets van. Ik heb de vlizo trap naar beneden getrokken en ben naar boven gegaan. Want wie weet is het dan daar. Dat is eigenlijk alleen opslag maar je weet maar nooit. Boven aangekomen zie ik allemaal doeken hangen en ben daar onderdoor gekropen. In het midden staat een doos, en die moest dit meisje uiteraard weer openmaken. En dat was zo niet slim. er zit een soort van afstandsbediening in. Dus het “heldere licht” wat ik was, drukt op een knop en ik hoor wat vallen, maar zag niet wat. En nu, nu ik verder ben gaan zoeken weet ik het wel. Ik kan niet meer naar beneden. Het verplaatst op geen enkele manier meer. 

Daar sta ik dus. Veel te weinig kleren aan. Geen telefoon mee om hulp te vragen. Vast hier op de zolder van de schuur. En wanneer Meneer me zo ziet, zal Hij alles behalve blij zijn. Ik heb mezelf nog geheel niet verzorgd, iets wat ik altijd eerst moet verzorgen, en zeker wanneer ik een stap buiten de deur zet. En toch hoop ik dat Hij snel thuis komt. Ook al weet ik dat dit niet onbestraft blijft mijn nieuwsgierigheid. 

De dag gaat langzaam voorbij, Buiten wordt het al iets donkerder. En de temperatuur daalt. Om warm te blijven heb ik één van de doeken naar beneden gehaald om me daarmee warm te houden. Ik heb me zo klein mogelijk gemaakt en ben weggekropen in een hoekje. En dan hoor ik een auto op het pad rijden. Door het kleine raampje hoop ik te kunnen zien wie het is. Maar ik zie niets. Wel hoor ik mensen lopen. Maar wie dat zijn, daar heb ik geen enkel idee van. Na enkele minuten hoor ik de schuurdeur en om aandacht te trekken ga ik springen. Hopelijk horen ze me. En kunnen ze me hier van de zolder halen. En dan gaat het licht uit. Ik zie geen hand voor ogen meer. Wel hoor ik dat er mensen de zolder opkomen. Maar ik blijf waar ik ben. Met mijn stem laat ik weten dat ik er ben. Wanneer er iemand achter me komt staan en ik hoop te kunnen zien wie het is, gaat er een zak boven over mijn hoofd en schreeuw ik het uit. Degene die me vast heeft, grijpt me nog strakker vast. “Move” klonk er een strenge stem, en ik werd meegetrokken. Gehoorzaam loop ik mee. Niet wetende wie het is, maar ik kan niet anders. 

Buiten scheurt iemand de kleding van mijn lichaam. Ik had het al koud maar buiten is het ijskoud. Ze dwingen me op mijn knieën in het grind. Stil blijf ik zitten. Maar daarna hoor ik ze ook weglopen. Wat moet ik nu?

Blijf ik zitten of sta ik op? Ben ik veilig of niet? Daar zit ik dan in mijn eigen val van nieuwsgierigheid.

vervolg op dit verhaal Koud

©2019 By kleintje

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven