Angst doorbroken?

Dit verhaal is ontstaan door middel van een schrijfopdracht over angsten die ik moest volbrengen.

Angst doorbroken?

Daar sta ik dan, geheel alleen en ijskoud. De tranen lopen over mijn wangen. Ik weet dat we dit uitvoerig besproken hebben maar toch is het iets wat ik liever niet had gedaan. Ik voel me klein, vernederd en zo vies. Maar buiten dat is daar ook het gevoel van opwinding. Dat gevoel heeft me door deze gebeurtenis heen geholpen. Ik zal jullie meenemen in de ontwikkeling van deze dag zodat ook jullie weten wat er gebeurd is.

Maanden terug had ik een gesprek met mijn Meester. Dit gesprek ging over angsten, over dingen die ik liever niet wilde meemaken maar wat me toch ook wel een super geil gevoel gaf. Dit soort gesprekken hebben we wel vaker. Het is namelijk erg fijn om te weten wat er bij de ander in het hoofd speelt. Maar dat Hij deze angst mee zou nemen naar vandaag dat had dit meisje niet verwacht. Maar ik vertrouw Hem volledig en weet ook dat ik bij Hem altijd veilig ben. Wanneer Hij ziet dat het de verkeerde kant op gaat stopt Hij het ook onmiddellijk. Die stop was vandaag dus niet nodig, blijkt nu. Als ik nu terugkijk op wat er is gebeurd, wat mijn angst was, dan was die misschien wel ongegrond. Dat laat maar weer eens te meer zien hoe goed wij op elkaar zijn ingespeeld.

Deze morgen stond ik onder de douche. Ik keek naar mijn lichaam. Een lichaam wat me momenteel veel verdriet geeft. Het geeft namelijk niet weer wie ik eigenlijk ben of misschien wel wil zijn. Die spiegel ontwijk ik dan ook het liefste. Wanneer ik een man mijn kant op zie kijken weet ik ook al wat hij van me denk. Tenminste dat denk ik. Dus dat soort opmerkingen ontwijk ik het liefste. Laat staan dat een ander dan mijn Meester me volledig naakt mag zien. De schaamte die ik heb over mijn lichaam liegt er niet over. Dat is een angst die ik al heel lang bij me draag en moeilijk overgeef. Ik ben niet mooi en zal dat ook nooit zijn, hoe hard ik daar ook aan werk.

Dat ik uit de douche kwam, stond mijn Meester naast mijn bed met een setje kleding in Zijn hand. Deze moest ik aantrekken. En ik kreeg een bijbehorende make-up en haar voorschrift. Zodra ik klaar was mocht ik naar beneden komen. Heel langzaam trok ik de kleding aan die Hij wilde dat ik droeg. Toen ik in de spiegel keek schrok ik. De kleding had de kleuren die ik mooi vind, maar ieder foutje van mijn lichaam, ieder vetrolletje of wat dan ook was zichtbaar. Die spiegel was absoluut geen vrienden met mij vandaag, maar wanneer eigenlijk wel. Met een brok in mijn keel ging ik naar beneden, woorden kon ik niet echt uitbrengen, en de tranen zaten erg hoog. Maar dit is wat mijn Meester wilde zien dus ik deed wat me opgedragen werd zoals ik dat altijd doe.

“Ga maar zitten meisje. Ik pak wat te drinken en te eten voor je. Ieder stukje energie en kracht zal je vandaag nodig hebben. Maar weet dat ik bij je ben. Ik weet dat je het kunt. Maar wanneer ik zie dat het je toch te veel wordt, zal ik het stoppen. Ik hoop dat je daar op kunt vertrouwen.”

“Meester, dit meisje vertrouwt altijd op Uw oordeel. U weet mijn grenzen, U weet mijn angsten, En dit meisje weet ook dat U haar altijd zal beschermen.”

Ik krijg koffie, een glas water en een heerlijk ontbijt. Samen eten we in alle stilte. Allerlei gedachten over wat er komen gaat schieten door mijn hoofd. Maar ik weet het niet. Alleen die spanning op zich doet altijd al erg veel met me. Na een uurtje zijn we klaar met het ontbijt. En zoals altijd ruim ik het ook automatisch op, zoals van me verwacht wordt.

“Kniel maar neer meisje, het is tijd.”

Heel rustig kniel ik neer. De spanning giert door mijn lichaam. Maar ik buig mijn hoofd. Mijn Meester pakt de riem en klikt deze vast aan mijn collar.

“Sta maar weer op en loop. Luister naar mijn aanwijzingen dan komt alles goed.”

Na een kwartiertje lopen komen we bij een busje. Daar mag ik instappen. Mijn Meester rijdt. En binnen tien minuten stopt hij alweer. We staan bij een groot dorpsplein, een dorpje verderop. Het is daar erg druk. Ik mag uitstappen. En als ik om me heen kijk, lijkt het alsof we verwacht worden. Een aantal mannen begint erg te joelen. Ze schreeuwen de woorden die ik liever niet zou horen. De woorden waarvoor ik bang ben. Woorden waarvan ik denk dat andere mannen (maar ook vrouwen) eigenlijk denken wanneer ze mij zien.

“Wat een vies vet varken. Ieder spekrolletje is echt goed te zien. Wat ben je ook een lelijk wijf. Stop nog even wat meer eten dat mondje in. Je ziet er toch al niet uit.”

De brok in mijn keel wordt groter en groter. De tranen kan ik haast niet meer bedwingen. Maar mijn Meester loopt door en doet alsof Hij niets hoort. Midden op het plein is het helemaal ruim. Daar maakt mijn Meester de ketting vast aan de paal die daar staat. En laat me vervolgens alleen. Althans Hij gaat op een afstandje staan.

Een aantal mannen komt mijn kant op. Ze willen ieder spekrolletje voelen. En eentje die schreeuwt dat mijn kleding uit moet zodat ze het nog beter kunnen zien. Een aantal mannen scheurt letterlijk de kleding van mijn lijf. Ik probeer met mijn handen nog wat te bedekken, maar al snel heeft er eentje mijn handen vast en bind ze op mijn rug. Ze spugen op mijn lijf en in mijn gezicht en laten maar altijd te graag weten dat ze van me walgen. En breken de tranen toch echt los. Ik kan ze niet meer tegenhouden. Ik schreeuwde naar ze. Maar die mannen lachen me gewoon uit. En maken me eigenlijk nog belachelijker. Ik voel me kleiner dan klein. Als het kon was ik het liefst weggekropen door de voegen van de stenen, zodat ik deze pijn, deze vernedering niet meer hoefde te voelen. Maar wanneer ik naar mijn Meester kijk, zie ik dat Zijn ogen twinkelen. Zie ik dat Hij weet dat zijn meisje haar absolute grens nog niet bereikt heeft.

Aan de andere kant zie ik het busje het plein oprijden. Een groepje mannen haalt een kooi uit de laadruimte van het busje. En voordat ik het me realiseer wat het precies is, staat het al naast me. Met enig geweld slepen ze me richting de kooi en binden me vast.

Mijn Meester komt mijn kant op en roept dan richting de mannen:

“Mannen, ik heb jullie gevraagd haar te laten horen wat jullie van haar dachten in haar beleving. Maar ik vraag nu: Willen jullie haar laten voelen en weten wat jullie werkelijk van haar denken?”

Binnen enkele minuten stonden er vele mannen om me heen. De woorden veranderden met 200%. Was ik in mijn hoofd dat vieze dikke varken, nu hoorde ik woorden als: Wat ben je toch een mooi, geil wijf. en ook dat leverde weer de nodige emoties op. Ik brak en huilde intens. Maar in plaats van dat mijn Meester deze sessie stop ging zetten, ging Hij het nog verder doorzetten. Een aantal mannen mocht volledig gebruik van me maken. Dat is iets wat ik zelf nooit toe zou laten omdat in mijn belevingswereld mijn lichaam alleen aan Hem toebehoort. Maar ik hoor Zijn woorden. Zijn woorden zijn woorden die ik altijd opvolg, zo ook deze.

Deze mannen laten het zich ook geen twee keer zeggen. Binnen no-time staat het groepje om me heen, Wordt ieder gat gevuld en wisselen ze ook regelmatig af. En waar ik dacht dat ik ervan zou walgen werd ik zo geil. Al gauw gebruikt ik mijn handen ook zodat ik nog meer mannen kon behagen. Het sperma droop over mijn lichaam. En ik genoot. Na anderhalf uur stopte het. Het begon te regenen. Het werd koud buiten. En daar stond ik dan geheel alleen. Midden op het plein. Mijn Meester zag ik zitten op het bankje even verder op. Met de grootste smile op zijn gezicht die ik me maar kon wensen. Een smile die zegt, ik ben trots op je.

Hij heeft me daar even laten staan. maar na een minuutje of 10 kwam Hij me verlossen uit de kooi. Sloeg een warme deken om me heen en tilde me richting de warme bus. Thuis stond er een heerlijk warm bad klaar. Daar heeft mijn Meester me gewassen. Ook daar heeft Hij verteld wat de sessie met hem deed. Hoe trots Hij op me was. Maar ook dat mijn lichaam nog altijd steeds alleen de Zijne is, ook wanneer Hij zegt dat een ander me mag gebruiken.

Dank U Meester voor het doorbreken van mijn angst, mijn ergste nachtmerrie. Ik hou van U met heel mijn hart en ziel.

©2019 By kleintje

Pagina delen:

2 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven