Pijn en verdriet

Voetstappen <– Naar deel 14 van het Spiegel verhaal

Pijn en verdriet

De eerste dagen die volgden was ik erg stil. Trok me terug op de bank onder een dekentje. En mijn koppie stond maar niet stil. Op die momenten wist ik niet waar ik heen moest met al mijn emoties. Het lag als een zware last op mijn schouders. Maar diep vanbinnen wist ik ook wel dat het er uit moest. Die eerste dagen pakte ik ook de hulp van Meneer niet aan. Wat Hij ook probeerde, ik bleef hem wegduwen. Tot deze middag. Huilend heb ik Hem opgebeld. Want wist gewoon niet meer welke kant ik op moest. Binnen een half uurtje stond Hij voor mijn neus. Pakte mijn hand en nam me mee. Stilzwijgend hebben we een uur gewandeld tot we weer daar stonden. Die plek van mijn laatste afspraak. Die plek waar Meneer mij zoveel keer gezien heeft. Die plek waar Hij me de meest gruwelijke dingen heeft zien doen met andere mannen voor geld. Geld wat ik moest afstaan aan hem, dat monster. Het moment dat ik daar stond…

…er ging zoveel door me heen. Ik zakte door mijn benen heen en begon genadeloos hard te huilen. Meneer zakte door zijn knieën en huilde met me mee.

“Ik weet het meisje, het is zwaar. Laat je tranen maar gaan. Het wordt tijd. Laat het er uit.”

Daarna zijn we doorgelopen richting strand. Daar hebben we ons bankje weer opgezocht. Op dat bankje hebben we al veel lief en leed gedeeld. Dus dat was en is nog steeds een fijne plek voor ons. Pas daar kon ik weer praten. En praten dat deden we.

“Meisje wat kan ik voor jou doen om het makkelijker te maken?”

Ik haalde mijn schouders op. Pakte mijn tas en haalde daar een schriftje uit. Dat schriftje had ik de laatste dagen gebruikt om mijn gevoelens in op te schrijven. En gaf het aan Meneer.

“Misschien dat U hier wat mee kunt Meneer”

Meneer pakte het schrift en ging lezen. Heel stil zaten we naast elkaar. Het moment dat Hij het laatste woord gelezen had pakte hij me heel stevig vast.

“Meisje, meisje… dit is heel zwaar. Wat een last draag je toch op je schouders. Mocht het jou helpen wil ik samen met jou iedere dag bespreken wat die dag je gevoelens zijn, waar je mee worstelt. Zodat wanneer straks die afspraak er is, jij wat steviger in je schoenen staat. En je dus je verhaal goed kunt doen. Vraag me zelfs af of dat wel te doen is in 1 afspraak. Is dat iets wat ik in deze voor je kan doen?”

Met tranen in mijn ogen keek ik Meneer aan

“Als U dat met me wilt doen heel graag. U weet eigenlijk al vrijwel alles, maar er zijn nog wat dingetjes die ik niet heb durven vertellen. Niet omdat ik bang ben voor U, maar puur uit schaamte dat ik mezelf dat heb laten overkomen.”

Heel lang hebben we nog stilletjes tegen elkaar aan gezeten op dat bankje.

Na een aantal uurtjes waren we weer thuis. Waar we samen ons eten hebben gekookt. Dat waren hele stille maar toch ook wel heel intieme uurtjes. Ik voelde de pijn en het verdriet wat ook Meneer had wanneer Hij naar me keek. En dat had ik Hem zo graag willen besparen. Daarom duwde ik Hem ook al steeds weg de laatste dagen. Maar daarnaast is Meneer ook de enige waar ik me meer dan veilig voel. Hij snapt wie ik ben en waar ik vandaan kom. Maar het doet zo verrotte zeer dat ook Hij nu verdriet heeft. Dat is iets wat ik zo niet wil.

Dus na het eten kruip ik op de bank naast Meneer. En vertel Hem dat het me zeer doet om te zien dat ook Hij nu verdriet heeft. En dat ik dat zo graag bij Hem weg wil nemen. Maar Meneer pakt mijn gezicht vast en knikt afwijzend.

“Nee meisje, dit verdriet neem je me niet af. Dit verdriet draag ik samen met jou uit liefde. Ik wil zo graag dat jij je veilig voelt waar je ook bent. En ook dit proces waar je doorheen gaat, ga ik graag stap voor stap met je mee. Ik laat me niet meer wegduwen. We gaan dit doen samen.”

“Ja Meneer, ik doe dit ook graag samen met U. Maar ik wil niet dat U door mijn verleden ook problemen krijgt” antwoord ik snikkend terug.

“Ik krijg geen problemen meisje, wees daar niet bang voor. Ik zou het veel moeilijker vinden om je dit alleen te laten oplossen. Samen komen we daar echt wel. Als je mij maar toelaat in de gevoelens waar je nu doorheen gaat.”

“Ik beloof U niet meer weg te duwen Meneer. Het is zwaar, maar weet ook goed dat ik dit moet doen. Ik wil afrekenen met dat verleden zodat het achter me kan blijven.”

Die nacht slaap ik heel onrustig. Wanneer ik wakker wordt ligt er een briefje voor me van Meneer.

“Meisje ik ben snel weer thuis. We lunchen samen. Succes met schrijven. Dikke kus, Meneer”

Na het ontbijt, besluit ik nog niet te gaan douchen. Maar stort me eerst in het schrijven. Dat wat ik aan Meneer beloofd heb. In de slaapkamer ga ik voor de spiegel staan en kijk naar mezelf. Ik zie daar een vertekend beeld van mezelf. Maar raak er ook niet van in de war. Ik pak mijn schriftje en ga schrijven.

In mijn schriftje schrijf ik:

“Je vroeg me of ik jou kon helpen met alle problemen die je hebt. De drank, de drugs, maar ook alle dingen die daar mede door veroorzaakt zijn. Ik die moet proberen om jouw problemen te verlichten? En wat dan met de mijn gevoelens? Weet je wel wat je me allemaal hebt aangedaan. Dingen waar ik dagelijks mee worstel. Plaatsen waar ik niet meer durf te komen omdat ik daar kwam met jou. Weet je wel wat je gedaan hebt? Je hebt me misbruikt, mishandeld, vernederd, opgesloten, gebruikt en laten gebruiken en waarom… om die stomme klote verslaving van jou te kunnen bekostigen. Ik ben kapot gemaakt door jou, En jij vraagt mij om hulp. Hoe durf je eigenlijk. Waar haal je het lef vandaan, om mij dit opnieuw te ondergaan. Weer draait het wederom om jou. Jij zoekt hulp bij mij….weer. Rot toch op man. Wees eindelijk eens een keer een man. Die man waar ik in eerste instantie verliefd op werd, dat is die je weer moet gaan vinden. Maar zonder mij…Ik wil je hierna echt nooit meer zien. Dit is echt de laatste keer dat ik je überhaupt help. Ik kan dit niet meer.”

Naast dat schriftje val ik in slaap. Ik heb de deur niet gehoord en ook mijn telefoon niet. Toen ik wakker werd zat Meneer naast me met het schriftje in Zijn hand. En Zijn andere hand ging door mijn haar. Het moment dat ik wat wil zeggen, legt Hij zijn vinger op mijn mond.

“Zeg maar niets meisje. Ik lees dat je op bent, dat je veel pijn hebt en het eigenlijk het liefste niet zou willen doen. En dat begrijp ik. We gaan vanmiddag eerst eens wat leuks doen samen.”

Ga je maar lekker douchen. Ik kom er ook zo aan.

Wanneer ik onder de heerlijke warme douche sta komt Meneer er ook bij. Hij wast mijn haar en mijn lichaam. We knuffelen een beetje en daarna krijg ik een tik op mijn kont en moet ik me snel gaan aankleden.

Op het bed heeft Hij alweer van alles klaargelegd voor me. Mooie lingerie, een jurkje en zijn favoriete schoenen. Heel rustig kleed ik me aan. Wanneer ik mijn lingerie aan heb, komt Meneer kijken en blijft staan bij de deur. Hij weet dat ik dat moeilijk vind, maar blijft staan kijken. Ik doe mijn jurkje aan, de hoge rode pumps, en steek mijn haar op. In de spiegel zie ik dat Hij blijft kijken. Met een mega grote lach op zijn gezicht. Wanneer ik me om wil draaien, staat Hij al achter me.

“Wacht even meisje, het is nog niet af.”

Hij opent mijn la en haalt daar de collar uit die ik van Hem gekregen hebt.

“Ik wil dat je deze vandaag ook draagt buiten de deur. Ik wil dat je trots naast me loopt waar we ook zijn. Je bent van mij en hoort bij mij. Laat alle andere mensen maar lekker denken.”

En zo doet Hij mij collar om en stopt het sleuteltje in Zijn broekzak.

Ik draai me om, kijk hem aan, buig mijn hoofd en laat me zakken op mijn knieën.

“Dank U Meneer”

“Sta maar op meisje. Hup naar de auto. Ik wil dat je de rest van de dag geniet.”

En zo rijden we weg. Waar we heen gaan? Ik heb nog geen enkel idee.

©2019 By kleintje

Naar deel 16 van het Spiegel verhaal–> In de vlammetjes van het kaarslicht

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven