Gevoelens doen rare dingen

Help me alsjeblieft <– Naar deel 11 van het Spiegel verhaal

Gevoelens doen rare dingen

Die nacht wordt ik een paar keer wakker. Puur omdat ik zo verlang naar wat er komen gaat. Samen met Meneer durf ik alles aan. En wil ik iedere keer wel een stapje verder gaan. Lukt het vandaag niet dan morgen wel. Maar ik weet dat Hij me de ruimte geeft om te groeien. Het filmpje wat ik mocht zien heeft in ieder geval wat in me wakker geschud. Want in dit lieve meisje zit ook zeker een ondeugend ding verscholen. Eentje die er heel graag uit wil maar niet meer echt durft. Ja heel soms. En dan doet ze dat ook wel maar ze zou het zo graag anders zien. Ze zou zo graag haar Meneer eens willen verrassen met een “stoute” actie, Eentje die Hij niet verwacht. Maar door alles waartoe ze eens verplicht werd durft ze niet helemaal meer. Maar Meneer gaat me helpen dat meisje weer naar buiten te brengen en de eerste stap is vanavond. Maar nu eerst nog een paar uurtjes slapen.

Wanneer ik s morgens wakker word en mijn ontbijt op is gaat de telefoon. Een vriendelijke stem aan de andere kant vertelt me dat er een pakje voor me klaar staat in de winkel wat ik vandaag moet ophalen. Ik heb geen idee wat het is. Maar besluit snel in mijn autootje te stappen om het te gaan halen. Binnen een minuutje of tien ben ik daar. En doordat het nog niet zo druk is in de stad is een parkeerplaats snel gevonden. Wanneer ik in de winkel ben komt de verkoopster snel op me af. Ze haalt het pakje voor me en een bijbehorende brief. Het pakje was ook al betaald, dus al gauw was ik weer op de terugweg naar mijn autootje. Zodra ik weer in de auto zit open ik de brief in de hoop dat er wat duidelijk wordt.

 

In het briefje staat: “Dit is alles wat je nodig hebt vanavond”

 

Verder geen afzender helemaal niets. Ik rijd snel naar huis zodat ik in de doos kan kijken. Na een kleine opstopping in het verkeer ben ik na een twintig minuutjes weer thuis. Zet de doos op de keukentafel en open het voorzichtig. Niet wetende wat er in zit. In de doos zit een rode lippenstift, een wit doorschijnend jurkje, een blinddoek en een roos. Verder geheel niets. En vanuit daar zit ik dan ook al snel weer met mijn hoofd in het filmpje wat ik had gezien. Mijn buik draait van spanning, mijn hart bonkt, maar het maakt me ook vreselijk geil. Dat Meneer vraagt of ik dit voor Hem zou willen doen doet iets met me ook als is het maar zo klein. Ieder stapje is er eentje. Ook deze. De rest van de dag blijf ik rustig bij huis. Zorg dat alles wat er nodig is klaar staat en wacht dan tot Meneer me zal bellen voor de tijd.

De dag kruipt voorbij. Ieder half uur kijk ik wel op de klok. Het schiet niet echt op dat niets doen. Het maakt me zelfs iets onrustig. Wanneer het een uur of 3 is besluit ik toch nog maar even te gaan fietsen. En ergens een ijsje te gaan halen ter afleiding. Voor ik het weet ben ik al een heel eind op weg en zie ik in de verte de ijssalon al. Daar koop ik een softijsje en zoek een plekje op het terras alvorens ik weer terug ga. Ze hebben echt een prachtig terras daar. De bomen staan in bloei en de bloesem ruikt heerlijk zoet. Als ik eenmaal op het terras zit schrik ik me rot. Daar zit hij weer. Alsof hij weet waar ik me bevind. Maar ik kan nog niet weg. Zal eerst mijn ijsje moeten opeten voordat ik weer op de fiets kan stappen. Ik merk dat ik van angst zwaarder begin te ademen. Het ijsje proef ik niet eens meer. Er komt weer van alles omhoog, tranen, boosheid en angst. Waarom is hij daar waar ik ook ben. Ik wil dit niet. Ik kan dit niet. Niet vandaag. Deze dag is al spannend genoeg. Ik draai mijn hoofd af zodat ik hem niet meer hoef te zien. Als ik weer opkijk zie ik hem toch weer zitten. Met een lichtelijk gevoel van paniek loop ik richting mijn fiets. En hoop dat ik rustig naar huis kan fietsen. De weg naar huis blijf ik om me heen kijken maar zie hem niet. Maar dan zie ik hem weer. Op de hoek van de straat. Vlakbij het huis waar ik woon. Daar staat hij weer. Alles wat hij doet is me aankijken. Meer niet. Maar dat beklemmende gevoel wat ik daardoor krijg maakt dat ik in paniek raak. Vliegensvlug rijd ik naar huis. En zodra ik binnen ben draai ik alle deuren op slot en doe de gordijnen dicht. Ik kruip weg in de hoek van de bank.

Rond half 5 gaat mijn telefoon. Het is Meneer. Hij meldt dat hij er klokslag kwart over 5 zal zijn. Door de paniek was ik dat al helemaal vergeten. En vertel Meneer ook geheel niet wat me is overkomen die dag. Nu dus als de wiedeweerga omkleden en zorgen dat ik klaar ben. Ik kleed me uit. Neem een snelle douche. En doe dan het niets verhullende jurkje aan. Mijn haar borstel ik maar laat het los. En de rode lippenstift gaat op mijn lippen. Verder moest ik geheel blanco zijn. Het is vijf uur wanneer ik naar beneden loop met de blinddoek in mijn handen. Ik draai de voordeur los en zet hem op een kier. Aan de deurkruk hang ik de roos met daarbij een kaartje voor Meneer, wat zegt: “Op de tafel wacht U een verrassing” Dan loop ik snel naar de tafel en ga op het randje zitten. Doe de blinddoek om en ga liggen. Ik schuif iets omhoog zodat mijn voeten op tafel kunnen staan en doe mijn benen wijd. Het jurkje trek ik iets omhoog. Zodat wanneer Meneer binnen komt Hij gelijk ziet wat ik Hem aanbied. En dan is het wachten. Ik zie geen klok. Die minuten die voorbij gaan lijken wel uren. De deur is los, er kan van alles binnenkomen. En met het gevoel van vanmiddag is dat allerminst fijn. Maar het rare is dat mijn lichaam daar tegenstrijdig op reageert. Mijn tepels zijn zo hard dat ze gewoon zeer doen. Het vocht uit mijn vagina voel ik langs mijn billen lopen. Ik ben lichtelijk in paniek maar toch ook beregeil. Het liefste zou ik willen dat iemand me met geweld neemt.

En terwijl ik in dat gevoel zit, dwalen mijn handen naar beneden. mijn vingers glijden tussen mijn schaamlippen. En geheel zonder toestemming vinger ik mezelf. Ik ben zo afgeleid dat ik niet hoor wanneer er iemand binnen komt. En wanneer ik het merk dat er iemand is hoor ik meerdere voetstappen. Ik schrik en wil mijn hand snel weghalen. Maar op het moment dat ik dat doe wordt mijn hand tegengehouden.

 

“Ga door meisje. Laat me zien dat je ook alleen kan genieten”

 

Ondanks mijn paniek, hoor ik dat het Meneer is. En terwijl ik de tranen achter mijn ogen voel, voel ik ook de rust die Meneer me geeft. Mijn vingers gaan weer richting mijn clit en ik vinger mezelf verder. Wetende dat Meneer er is durf ik dat wel. Ook al weet ik niet van wie de andere voetstappen zijn. Maar hoe lang ik mezelf ook vinger, loslaten lukt toch niet. Ik kom niet op dat punt van klaarkomen. Na een tijdje komt Meneer bij me. Zijn hand gaat door mijn haar en krijg een kus op mijn voorhoofd.

 

“Meisje kom maar klaar. Laat maar los. We zijn alleen”

 

Die woorden maken me geheel in de war. Ik weet toch wat ik hoorde. En nu zijn we toch alleen? En die andere voetstappen dan? Hoewel ik er niets meer van snap. Ik weet dat Meneer eerlijk tegen me zal zijn. Mijn vingers vervolgen hun weg langs mijn clit. En na een korte periode voel ik dan eindelijk dat gevoel opbouwen. Dat gevoel wat ik van Meneer mag afmaken. En als snel voel ik mezelf tegen die grens aanduwen. De grens van, alsjeblieft ga door, dit is te lekker nu echt niet stoppen, tot nee alsjeblieft ik kan niet meer, stop nu. En dan stap ik over die grens heen en schreeuw het uit. De tafel is kleddernat. En ik moet echt even bijkomen. Meneer praat tegen me, maar verstaan doe ik het niet. Al het gevoel wat die dag opgebouwd is vindt zijn weg naar buiten. Ik huil. Ik lach. Ik bibber. Ik gloei van geluk. En wanneer mijn koppie de chaos van de dag in één keer naar buiten gooit, duwt Meneer met volle kracht in één keer iets naar binnen.

 

“Meisje nu ontspannen. Je weet wat er nu gaat gebeuren. Geniet”

©2018 By kleintje

Naar deel 13 van het Spiegel verhaal –> Ruw en hard

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven