120 Minuten

120 Minuten

De laatste dagen voel ik me erg alleen. Mijn Meester is al een tijdje weg en ik heb al een paar dagen niets van Hem gehoord. En ik wist dat dat zo zou zijn doordat de time zones anders liggen. Maar dat maakt het gemis niet anders. Ik houd mijn beer stevig vast. Samen met hem bekijk ik de filmpjes die mijn Meester voor me heeft gemaakt. Tranen vloeien over mijn wangen. Wat zou ik graag Uw armen om me heen voelen, Uw geur opsnuiven, samen wegkruipen voor een tijdje. Even met zijn tweetjes zonder buitenwereld om ons heen. Maar het is niet anders. Ik zal nog eventjes geduld moeten hebben. En stuur U een klein berichtje om te zeggen dat ik ga slapen en dat ik U vreselijk mis. En dan samen met mijn beer val ik in slaap.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word is de post al geweest. Er ligt een mooie envelop op de mat. Het is Uw handschrift dat herken ik meteen. Mijn hart bonst. Ik neem de envelop mee naar de kamer en open hem netjes, zoals U van me verwacht. Er zit een klein briefje in.

“Meisje, nog even en dan ben ik thuis. Eerder dan verwacht. Maar er wacht ook zoiets moois op me daar. Ik kan gewoon niet langer wegblijven. Zorg dat je vanavond rond 7 uur klaar staat. Ik verwacht je naakt en geschoren. Je mooie lange haar los. En het enige wat je mag en moet dragen is je play-collar. Klokslag 7 uur open je de voordeur. Kus en tot gauw, je Meester.”

Ik lees het briefje steeds weer opnieuw. Kan het haast niet geloven. Komt Hij echt vandaag al thuis? en niet pas volgende week? Zenuwachtig wiebelen mijn voeten heen en weer. Blijdschap en ongeloof gaat door me heen. Maar het staat er echt. Ik kijk nog even op mijn telefoon. Maar U heeft mijn berichtje ook nog niet gelezen. Met Uw opdracht in mijn gedachten gegrift start ik mijn dag. Eerst ontbijten en koffie. Daarna de agenda inkijken. Ik heb een afspraak staan voor vanmiddag en vanavond. Die moet ik dan maar gaan afzeggen. Ik hoop dat de afspraak s middags nog wel lukt als ik het snel doe allemaal. Die van de avond bel ik dus af.

Tijdens mijn afspraak s middags met een vriendin merk ik al dat ik er niet helemaal bij ben. En zij merkt dat ook al. “Gaat het lieverd. Je bent zo afwezig.” En ik vertel haar dat U al lange tijd weg bent. Dat ik U zo mis. En dat U vanavond weer thuis komt.  Ze kijkt me aan en geeft me een dikke knuffel.

“Weet je wat ik denk, jij moet lekker naar huis gaan. Droom lekker weg. Maak je mooi en zorg dat je klaar bent als hij thuiskomt. We maken snel weer een afspraak.”

En zo is mijn middag afspraak dus ook al snel afgelopen.

Op weg naar huis koop ik mooie bloemen, een goede wijn en wat lekkers te eten. Eenmaal thuis ruim ik daar snel op. En maak ik het daar gezellig. Als ik klaar ben verzorg ik mezelf, zoals U gevraagd heeft. Ik mocht niets dragen maar lak mijn nagels felrood en doe een mooie make-up op. Mijn haar is bijna droog. En die voorzie ik van Uw favoriete geur. Mijn dagelijkse collar doe ik af. En mijn play-collar gaat om. En zo loop ik al ruim voor de tijd naakt, maar klaar voor U, door het huis. Ik eet en drink nog wat. En dan voor ik het weet is het bijna 7 uur.  

Rustig maar toch ook zenuwachtig loop ik richting de voordeur. Niet wetende wie ik daar zal aantreffen want dat stond niet in de brief. Klokslag 7 uur open ik de deur. En dan zie ik U staan. Niet alleen U maar ook Meneer. Snel zet ik twee stappen achteruit en kniel neer. Mijn voorhoofd raakt bijna de grond, mijn armen recht vooruit en mijn handen open naar boven. Ik merk dat mijn ademhaling veranderd. Deze wordt langzaam iets zwaarder. Ik hoor jullie binnen lopen. De deur gaat dicht.

“Opstaan meisje, zorg eens voor koffie voor ons. En snel.”

Ik spring op en loop snel richting keuken. En wanneer ik voorbij loop krijgt ik een ferme tik op mijn kont. De koffie is al gauw klaar en ik breng hem richting de Heren.

“Alstublieft Meester en Meneer. Kan ik U verder nog van dienst zijn?”

Meester kijkt me aan en schudt zijn hoofd. En op dat teken ga ik weer terug op mijn knieën. Geduldig wacht ik af wat komen gaat. Nou ja geduldig, dat lijkt misschien zo. In mijn hoofd springt de ene vraag na de ander op. En mijn gedachten nemen gauw een loopje met me. Zo erg dat ik mijn Meester niet eens hoorde. Ineens staat hij naast me. Trekt me aan mijn haar omhoog en pakt me bij mijn kin.

“Hoor jij niet gewoon te luisteren als je Meester iets zegt? Waarom kreeg ik geen antwoordt van je? Was je weer eens vertrokken in je eigen wereld? Ik denk dat jouw Meneer je wel een leuk lesje zou willen leren. Want dat is toch wat je wilt? Of niet?”

Ik probeer mijn ogen omlaag te doen en mijn hoofd te buigen. Maar mijn Meester is volhardend en pakt me nog steviger vast. Zorgt dat ik hem aan moet kijken. En ik voel me kleiner en kleiner worden.

“Je hoeft al geen antwoordt meer te geven. Ik weet het toch al. Wij praten straks. Nu ga je luisteren naar je Meneer. Je bent nu 120 minuten geheel de zijne. En ik duld geen tegenspraak.”

Aan mijn kin trekt Hij me mee Richting Meneer en geeft me daar aan Hem over. Ook Meneer kijkt me niet even blij aan. Hij pakt me bij mijn keel en zet me tegen de muur.

“Wat dacht je de heren kunnen het allemaal wel zelf verder. Ik hoef verder niet te luisteren vandaag? Dat had je dus mooi mis. We zullen vandaag dat hoertje van je maken dat je bent. maar je zult het helemaal zelf moeten doen. Wat dat is daar kom je zo nog wel achter.”

Ik kijk Hem aan. Volgens mij was Meneer niet echt blij met mijn blik. Want krijg al snel een klap in mijn gezicht en zijn spuug volgt. Spuug wat Hij overigens snel weer van mijn gezicht likt. Want Hij weet dat ik daar van houd. Dat ik smacht naar zijn kus. Maar het enige wat Hij doet is mijn keel nog verder dicht knijpen. Heel langzaam haal ik nog adem. Maar het is een hele zware ademhaling. Ik verlang naar Zijn aanraking. Maar ook naar die van mijn Meester.

“Ik zal alles voor Jullie doen Meneer. Echt alles. Ik deed het niet expres. Maar ik heb jullie zo gemist. Mijn gedachten waren al ver vooruit daarnet.”

Hij laat mijn keel los. En dan schieten zijn vingers naar binnen. Eerst een paar, maar daarna al snel zijn hele vuist. Het doet zeer. Maar ik wil meer. Ik pak zijn vuist vast en probeer hem nog dieper naar binnen te krijgen. Meneer draait met zijn vuist in mijn kut. En al gauw voel ik dat ik bijna kom.  Zoals me altijd gevraagd wordt laat ik Hem dat ook weten. Maar dan trekt Hij snel zijn vuist weg.

“Hmm klaarkomen. Jij gaat straks smeken en schreeuwen om te mogen klaarkomen bitch. Voorlopig krijg je helemaal niets van dat.”

Hij trekt me mee aan mijn haar richting de kamer. Gooit me over de rugleuning op de bank. En nu zit ik daar dus op mijn schouders. Mijn kont omhoog en benen wijd. Klaar om te ontvangen wat haar gegund is. Maar het enige wat ik hoor zijn voetstappen. Ik zie Meneer niet. En wanneer ik rondkijk in de kamer. Zie ik daar wel mijn Meester. Hij zit daar op zijn stoel. Drinkt rustig zijn koffie en leest ondertussen wat. En wanneer Hij mijn kant op kijkt zie ik een zelfgenoegzaam lachje. Die arrogante blik. En wat een ander daarvan ook zou zeggen. Het maakt mij nog wilder. Op dat moment wil ik Hem nog meer. Ik kan mijn ogen gewoon niet weghouden.

Op de achtergrond hoor ik voetstappen. En dan voel ik plots die kou. Het is ijskoud. En schuift langzaam bij me naar binnen. Ik kan niet zien wat het is maar weet wel dat ik graag meer wil. Ik kijk Meneer aan

“Alstublieft Meneer, mag ik meer?”

Datzelfde lachje verschijnt ook op het gezicht van Meneer. En al gauw komt er een antwoord.

“Jij wilde meer. Daar moet je dan maar zelf voor zorgen hoertje. Ik doe niets meer.”

En Hij houdt zijn handen dan ook stil. Het enige wat Hij doet is vasthouden en meer niet. Ik probeer of ik er bij kan komen met mijn handen. En als ik het dan bijna vast heb worden mijn handen weggeslagen.

“Oh nee, niet op die manier meisje. Je zoekt maar een andere weg om jezelf te kunnen neuken.”

Na even te hebben nagedacht heb ik een plan. Meneer houdt het nog steeds vast. Dat is dus in mijn voordeel. Ik moet alleen mezelf in beweging zien te brengen. Ik zet mijn handen op de grond en duw mijn lichaam omhoog. Ik voel het een klein stukje verder naar binnen gaan en dat geeft me kracht. Als snel vind ik een fijn ritme en Meneer helpt me nu ook een beetje mee. Al snel voel ik de hand van Meneer ook tegen mijn kut aan. Het is geheel naar binnen. De kou neemt ook langzaam af en vocht gutst mijn kutje uit. Hij druipt over mijn buik en mijn borsten en al snel kan ik daar ook bij met mijn mond. Ik lik het op. Ik wil meer.

“Meneer alstUblieft, gebruik me. Gebruik me tot ik niet meer kan.”

Hij trekt het mijn kutje weer uit. Al wat ik kan zien is dat het zwart is verder nog niets en gooit het op de grond.

“Dus jij wilt meer?”

Zijn de weinige woorden die Hij me terug geeft en schuift dan in één keer zijn hand weer naar binnen. Steeds verder. Mijn lichaam wordt heter en heter. En ik kan alleen maar denken dat ik meer weel. Dat ik meer wil voelen. De pijn maar ook de pure rauwe lust wanneer Hij bezit van me neemt.  Hij pakt mijn hand vast en trekt me omhoog. Ik zit nu op zijn hand. En nu de druk anders is voelt het nog heftiger. Ik voel het vocht opbouwen in mijn kut. Hij bijt keihard in mijn tepels. Ik schreeuw het uit. Dan duwt Hij me weer achterover en ik rol van de bank. Op mijn buik lig ik op de grond. Ik hoor Meneer lachen. Die pure sadistische lach van Hem. Hij geniet. Dat is duidelijk te horen, Ik kruip naar de zwarte dildo die daar ligt. Pak hem op. En terwijl ik U aan kijk lik ik die af.

Achter U hangt een klok. Nog 100 minuten volledig de Uwe.

©2018  By kleintje

 

Vervolg op die verhaal: Nog 100 minuten te gaan

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven