Brutaal

Mijn Wolf <– Naar deel 9 van het Spiegel verhaal

Brutaal

Mijn hoofd maakt overuren vandaag. De afgelopen week blijft voorbij komen. al die uren samen met Meneer. Wat heeft Hij een geduld met mij. Af en toe moet ik even voelen. Op die momenten kan ik het haast nog niet bevatten. Dan gaat mijn hand richting mijn hals. En dan voel ik mijn collar. Een deken van warmte sluit zich dan op me heen. Ik ben zo trots. Die gevoelens wil ik voor Meneer graag op papier zetten. De hele ochtend probeer ik dat al. Maar steeds weer beland er een prop in de prullenbak. En start ik weer opnieuw.

Als Hij toch eens wist hoe dankbaar ik ben dat ik hier mag zijn. Dat Hij in mij gelooft. Dat Hij mij Zijn vertrouwen schenkt. En ook hoe dankbaar ik ben, dat Hij me uit de meest vreselijke periode van mijn leven heeft getrokken. Hij leerde me dat er ook zonnestralen in het leven zijn. Die stralen die ik al jaren niet meer gezien had. Het enige wat ik nog zag waren donkere donderwolken en regendruppels. En nu ik hier ben. Iedere dag mag ik stralen van Meneer. Iedere dag voel ik die warmte. Zodra ik in Zijn ogen kijk. Wanneer ik Zijn aanraking voel. Of gewoon puur zijn aanwezigheid. Op die momenten barst mijn coconnetje open en straal ik. De meest mooie stralen van geluk. En als ik dan naar Meneer kijk. Als ik die trotse blik in zijn ogen zie. Dan nog het allerliefste. Kniel ik neer aan zijn voeten. Schenk ik Hem mijn vertrouwen. Mijn nederigheid. Mijn liefde. Mijn zijn.

Toen ik vanmorgen al vroeg uit mijn bed kroop, dacht ik dat ik deze gevoelens wel snel even op papier kon zetten. Maar zoals ik nu zie heb ik mezelf een hele moeilijke taak gegeven. Over een paar uurtjes komt Meneer al thuis uit zijn werk. En dan had ik Hem willen verrassen met de woorden uit mijn pen. Maar zoals het er nu naar uitziet gaat dat plannetje niet lukken. Een beetje onrustig loop ik door het huis. Maak voor mezelf nog maar een kop koffie. Neem pen en papier mee de tuin in. En zoek daar een fijn plekje op. En als ik dan kijk naar alle kleuren in de tuin. die prachtige veldbloemen. Naar alles wat rondfladdert. De geuren op snuif. En geniet van de intense smaak van mijn koffie. Voel ik de rust terugkomen.

En ik schrijf:

“Lieve Meneer,

Wat ben ik U toch dankbaar. Dankbaar voor die kleurrijke, stevige deksel waarmee U mijn donkere put gesloten heeft. De put die ik verliet met de nodige drek nog om me heen. Maar met alle geduld van de wereld vulde U een teil met warm water. En spoelde U langzaam maar zeker alle viezigheid, alle narigheid van me af. Het koude eenzame verdriet waarmee ik gevuld was maakte langzaam plaats voor Uw warme liefdevolle stralen. U leerde me anders kijken. U leerde me lachen. U leerde me te kijken naar het diepste van mezelf. Van U mag ik mijn vleugels uitslaan en fladderen. Meneer als U toch eens wist wat dat met me doet. En nu ik Uw collar mag dragen voel ik me vrijer dan ooit. Dank U Meneer.

Kus van Uw meisje”

En terwijl ik schrijf valt er een traan op het papier. Een traan vol van liefde en geluk. Ik hoop dat wanneer Meneer mijn woorden leest en het papier vasthoud dat Hij de liefde voelt waarmee het geschreven is.

Ik leg het papier op de tafel in de keuken samen met de klaprozen die ik net geplukt heb. En ga me even snel douchen voor Meneer thuiskomt. Ik kleed me in een prachtig rood jurkje. En op mijn blote voeten loop ik weer naar beneden. Daar zit Meneer al aan tafel. Ik heb Hem niet horen binnenkomen. Maar ook Hij hoort me nu niet aankomen. Als ik heel dichtbij ben zie ik de tranen in zijn ogen. En wanneer Hij me aankijkt… Ik kniel neer met mijn hoofd naar beneden. Zijn hand gaat door mijn haar. Ik luister naar zijn ademhaling. En dan staat Hij op. En loopt weg. Ik blijf stil zitten zoals ik zit. Ik volg niet met mijn ogen. Alhoewel dat eigenlijk wel verleidelijk is. Maar vertrouw op wat er gebeurt. Na een klein tijdje staat Hij weer naast me.

“Meisje, je mag opstaan”. En zonder wat te zeggen sta ik op. Mijn ogen houd ik neergeslagen. “Kijk me maar aan meisje. Het is goed”. En als ik dan weer in Zijn ogen kijk. Dan zie ik die rustige, warme, trotse blik weer. “Dank je wel voor je mooie woorden meisje. Ik denk dat wij beide vanmorgen met hetzelfde idee zijn opgestaan. Want ook ik wilde jou laten zien wat ik zie en voel wanneer je bij me bent. Loop even met me mee.” Meneer pakt mijn hand vast. En samen lopen we naar boven. Daar in de slaapkamer staat een prachtige spiegel. Aan de spiegel hangt een kaartje:

“Lief meisje,

Blijf alsjeblieft dat prachtige meisje wat ik zie. Dat meisje wat nu steeds verder haar vleugels open slaat. Wanneer je een mindere dag hebt zoek haar dan in deze spiegel. Kun je haar niet vinden. En wanneer ik niet thuis ben. Roep, bel of wat dan ook. En ik zal komen helpen. Want dit mooie meisje heeft mijn hart veroverd.

Kus Meneer”

En uit pure emotie en enthousiasme vlieg ik Hem om zijn nek. Even realiseer ik me dat ik niet weet of dat mag. Maar Meneer pakt me stevig vast. En daardoor durf ik mezelf verder te laten gaan. Ik geef Meneer een kus. “Lief, lief meisje” Ik hoor de lach in zijn stem. “Pak eens een stoel voor mij en zet deze voor de spiegel.” Heel even springt de herinnering terug naar een aantal dagen eerder dat ik op de stoel voor de spiegel zat. Maar heel rustig pak ik de stoel. Meneer ritst mijn jurk open. En trekt hem bij me uit. “Netjes meisje. Zonder lingerie zoals ik gevraagd had vanmorgen. Durf je een opdracht aan?” In mijn hoofd maakte ik een sprongetje. Ik dacht dat Hij dat nooit zou vragen vandaag. “Ja Meneer. Voor U vervul ik graag een opdracht.” En dan verschijnt daar weer die lach. Een lach waarvan ik zou zeggen dat Hij zin heeft om me een beetje te plagen. Maar ik doe mee. “Ik wil dat je het balkon op loopt”. Zonder aarzeling open ik de schuifpui naar het balkon en loop door. Daar zie ik dat Meneer al wat voorbereidend werk heeft gedaan. Op een meter van de reling zitten twee ringen in de vloer. aan die ringen zitten al twee boeien. En begrijp nu een deel van zijn plan. Zonder me te laten kennen ga ik er rustig staan. Benen wijd. En wacht tot Meneer mij heeft vastgekoppeld. Mijn handen moet ik op de reling zetten. En ook die koppelt Hij vast. Geen idee hoe lang ik dit zal volhouden om zo te blijven staan maar ik zal me niet laten kennen. Ik heb A gezegd dus laat B maar komen. En die komt al snel. Een zachte flogger land op mijn billen. Keer op keer. Steeds iets harder. En terwijl dat gebeurd zie ik in de verte de mensen op straat lopen. Dat idee, maar ook het gevoel van de flogger op mijn billen maakt me vreselijk geil. In een hoog tempo blijft de flogger volgen. En voel ik het vocht al langs mijn benen lopen. Ik ben niet de enige die dat merkt. Want ook Meneer laat het al weten. “Wordt mijn meisje geil? Is mijn lekker kutje al zo nat?” Zijn vingers gaan langs mijn been en schaamlippen en Zijn vingers gaan daarna in mijn mond. “Wat denk je? Geil genoeg of trek in nog veel meer?” En nog voor ik het weet gaat mijn brutale mondje open “U moest eens weten waar ik trek in heb. Maar ja daar kan U nu toch niet bij”. En dan begint Hij hard te lachen. “Ben jij in zo’n bui. Nou let maar op”. En nog voor ik kan reageren, stoot hij in één keer zijn pik bij me naar binnen. Ik slaak een kreet. En Meneer lacht nog harder. Stevig maar ook heel resoluut neukt Hij me daar op het balkon. En ik kan het niet laten om Hem nog iets verder te teasen. “Is dat alles Meneer? Moet ik hiervan nu onder de indruk zijn?” Maar zodra ik dat zeg stopt Hij. Een harde stevige zweepslag volgt. Ik gil. En de zweepslagen blijven komen. Net zolang totdat mijn tranen lopen en ik smeek om genade. “Alstublieft Meneer mag het stoppen? Ik zal niet meer zo brutaal zijn”. Het blijft stil. Maar dan grijpt Hij in mijn haar en neukt me totdat hij hevig klaarkomt.

“Zo is dit meisje weer een beetje bedaard? Ik had je willen belonen maar dat moet nu maar even wachten tot later.” Ik haal even diep adem. “Ja Meneer. Ik kan me weer gedragen” Dan koppelt hij me los. Pakt me vast en brengt me richting het bed. “Ga maar even rusten. Straks zal ik je belonen. Want dat was dan een brutaal mondje. Maar wel eentje die meer dan heerlijk is.  Hij geeft me nog wat te drinken. In zijn armen val ik in slaap

©  By kleintje

Naar deel 11 van het Spiegel verhaal –> Help me alsjeblieft

Pagina delen:

4 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven