Mijn wolf

Trots <– Naar deel 8 van het Spiegel verhaal

Mijn wolf

Hunkerend, verlangend, geil maar bovenal trots loopt Ik mee naar de auto. Vlak bij de auto stopt Meneer. “Durf je nog een stapje verder meisje?” Vragend kijk ik Hem aan. Niet wetende wat Hij bedoeld. “Ik weet niet wat U bedoelt, maar ik zeg ja. Ik vertrouw U. Dus zeg maar wat U van me zou willen”.  Zijn ogen beginnen te stralen en als snel neemt Hij zijn kans waar. “Zou ik mijn jasje terug mogen meisje?”. Die had ik even niet zien aankomen. Kijk even om me heen. We staan aan het begin een heel grote parkeerplaats en de auto staat bijna achterin. Maar wil me ook niet laten kennen. Langzaam doe ik het jasje uit. Mijn hart gaat tekeer wetende dat iedereen me kan zien. Maar geef het jasje terug aan Meneer. In een paar tellen raap ik mezelf weer bij elkaar en hef mijn hoofd weer omhoog. “Heeft U verder nog wensen Meneer?” Een hele grote lach siert Zijn gezicht. “Ja, ik zou graag willen dat je voor me uit loopt richting de auto”

Naakt maar trots loop ik heel rustig richting auto. En terwijl ik voor me uit kijk zie ik wat glinsteren op de grond. Heel rustig wijk ik iets van mijn pad af en besluit Meneer een beetje te teasen. Niet wetende of Hij dat kan waarderen maar dat risico neem ik graag. Zodra ik dicht bij het muntje ben, buk ik om het te pakken. Want tja Hij wilde toch alles zien, nou dan kan Hij nu echt alles zien. Achter me hoor ik wat goedkeurende geluiden bij Meneer vandaan komen. Rustig ga ik weer omhoog en loop iets uitdagend verder. Misschien mag dat wel helemaal niet maar Hij daagt me vandaag al zo uit, ik kan gewoon niet anders.

Als we vlak bij de auto zijn wordt ik door Meneer gesommeerd om te stoppen. Even schrik ik want Hij klinkt heel streng. En kan van Zijn gezicht ook niet echt aflezen hoe of wat. Hij doet de autodeur voor me open en ik moet snel gaan zitten. De terugweg zegt Hij niets. Ik twijfel, heb ik er wel goed aan gedaan?. Van alles gaat er door mijn hoofd. En zodra we bijna thuis zijn mag ik uitstappen. Gewoon op straat, naakt op mijn hakken. “Loop jij dat laatste stukje maar even naar huis meisje” Ik buig mijn hoofd omlaag “Ja Meneer, ik zal gaan lopen”. Die 100 meter naar huis lijken wel kilometers, Mijn hart gaat tekeer, mijn bloed raast door mijn lijf en ondanks dat ik iets van schaamte voel maakt het me ook nog geiler dan ik al was. Met opgeheven hoofd loop ik terug naar huis waar Meneer me al aan het opwachten is. Hij lacht, “Keurig meisje, wat jij kan, dat kan ik ook” en geeft me een knipoog. “Ga maar naar binnen maar ik wil dat je blijft zoals je nu bent”

Als ik binnen ben besluit ik eerst wat te drinken te halen. Meneer zit al op de bank op het terras in de tuin. Ik plaats zijn glas op tafel en ga naast zijn voeten zitten op de grond. Goedkeurend knikt Hij. Ik blijf daar netjes zitten totdat Hij anders van me zal vragen. Heel stil drinkt Meneer zijn koffie en vertrekt dan naar binnen. Ik moet daar blijven wachten. Wachten is iets wat ik best wel moeilijk vindt, minuten lijken dan wel uren. Maar Meneer komt al redelijk snel terug. “Kom even naast me zitten op de bank meisje. Ik wil even met je praten”. Zijn stem klinkt heel serieus.  Op de bank wacht ik op wat komen gaat.

“Vandaag is de laatste dag van onze reis om te kijken of we van ons samen iets zouden kunnen maken. En ik wilde je laten weten dat ik ontzettend heb genoten deze week. Ik heb je in die paar dagen al zo mogen zien groeien, je maakt me zo trots. Ik wil je vragen of je samen met mij een stapje verder wilt zetten en dus onze reis een verlenging wilt geven. Ik weet vandaag daar in het museum knielde je aan mijn voeten, je gaf ‘jezelf’ aan mij. Maar nu wil ik jou vragen of je mijn eerste collar wil accepteren, de “collar van Kennismaking”. Ik zou jou zo graag nog zoveel beter willen leren kennen en samen met jou alle uitdagingen aangaan. En hoop dat jij dat zelfde wilt. Dat je samen met mij die prachtige reis door wilt zetten om samen te werken naar dat ultieme geluk samen. En dat ik dan eens zal kunnen zeggen dat je volledig de mijne bent”.

Een rilling kruipt over mijn rug. Eventjes kan ik mijn woorden niet vinden. Terwijl ik in mijn hoofd mezelf hoor schreeuwen: “Ja Meneer, ik wil, ik wil, ik wil’. Meneer ziet mijn gevecht en pakt mijn hand. “Doe maar rustig meisje, neem je tijd voor een antwoordt”. Even sluit ik mijn ogen, en neem een hele diepe ademhaling.

“Meneer het zou een eer voor me zijn als ik Uw collar mag dragen. Dus ja heel graag. Ik zou U ook heel graag nog zoveel beter willen leren kennen. Ik ga graag met U mee verder op reis. Uitdagingen aangaan, mooie herinneringen maken, samen met U. Deze dagen samen waren voor mij ook heel bijzonder. Het meisje wat de reis met U startte dat is er niet meer of misschien nog heel erg in de verte. Dit meisje wat nu voor U zit kwam tevoorschijn. En dit meisje wil zo graag nog meer van U leren. Ze is hongerig, gretig, en ook zeker ongeduldig. Maar aan Uw zijde zal ze netjes afwachten op wat komen gaat. Dus wanneer U dat aandurft met mij. Heel graag Meneer”.

Ik sta op van de bank en kniel voor Meneer neer. Wacht daar op Zijn antwoord. Een antwoord wat niet lang op zich wachten laat. “Met heel veel liefde meisje. Samen gaan we er een prachtige reis van maken”. En terwijl Hij dat zegt plaatst Hij de collar om mijn Nek. Met mijn hand voel ik de collar, de warmte van geluk daalt over me neer, tranen lopen, maar ik straal van geluk. “Dank U Meneer, U maakt me zo gelukkig”

“Kom maar meisje”. Snel kruip ik terug op de bank bij Meneer en mag ik even wegkruipen in dat voor mijn zo veilige plekje. In stilte delen we samen onze emoties. Terwijl Zijn vingers door mijn haren gaan, zie ik Zijn waterige maar o zo blije en trotse ogen. En wanneer we samen weer even praten veranderen diezelfde ogen. Langzaam worden ze iets donkerder en gretig. Hij pakt mijn hand en plaats die op zijn broek over zijn steeds harder wordende pik. “Voel je dat meisje? Deze wolf gaat zijn prooi weer veroveren en afmaken waar Hij vanmorgen gebleven is”

Hij trekt me omhoog van de bank en gooit me over de tafel heen. En dan met diezelfde dierlijke lust neemt Hij me weer tot zich. Zijn handen raken met een ferme tik mijn billen. “auw” gil ik. “Oh zie dit meisje wil veel meer”. Na een tijdje die handen op mijn billen te voelen landen gloeien mijn billen, en pint Hij me vast op de tafel, mijn beide polsen heeft Hij stevig vast terwijl hij me stevig en lange tijd neukt. Dit keer hoef ik mezelf niet tegen te houden en mag ik komen zo vaak ik wil. En dat doe ik dan ook keer op keer. Ik hoor Meneer, mijn wolf grommen totdat ook Hij uiteindelijk komt. Even legt Hij zijn bovenlijf bovenop de mijne en pakt me stevig vast. “Mijn meisje, wat ben ik toch van jou gaan houden. Dank je wel” En een kus in mijn nek volgt. Hij tilt me op en zet me terug op de bank met een heerlijk warm dekentje om me heen. Buiten begint het al wat kouder te worden dus dat dekentje is zeker heerlijk. En daarna komt Hij weer fijn bij me zitten.

Die avond blijven we nog heel lang in de tuin zitten. Samen met een fles wijn, wat lekkers te eten, en elkaar, praten we veel. We praten over deze afgelopen week maar ook over onze verlangens, onze verwachtingen, onze angsten. Een heerlijk open gesprek van beide kanten. Over kleine dingen maar ook hele grote. En des te meer ik met Meneer praat des te zekerder ben ik van mijn keuze om Zijn collar te dragen. Ik was al zeker, dat was ik al dagen, maar die bevestiging voor mezelf te krijgen in dit gesprek doet veel met me.

Dat kleine, bange, onzekere maar zeker ook ongelukkige meisje heeft plaats gemaakt voor een meisje wat haar eigen keuzes durft te maken, gelukkig durft te zijn, klein is ze zeker op momenten nog wel, bang zal ook vast nog wel eens gebeuren maar ze is er zo zeker van dat ze de juiste keuze heeft gemaakt en wat is ze trots.

Trots op haar Meneer, trots dat ze Zijn collar mag dragen, Trots op wie ze is en mag zijn.

Ik ben Zijn meisje, het meisje van…

 

…mijn Wolf

©2018 By kleintje

 

Naar deel 10 van het Spiegel verhaal –> Brutaal

Pagina delen:

2 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven