Loslaten en afscheid nemen

Nog iets beslagen <– Naar deel 5 van het Spiegel verhaal

Loslaten en afscheid nemen

Al een aantal uurtje lig ik wakker in mijn bed, te draaien en te woelen. Gedachten uit het verleden blijven maar door mijn hoofd malen. Agressie, dwang, boosheid, verdriet maar vooral de machteloosheid die ik voelde. Ik voelde me daar zo klein. Ik heb daar geleerd dat kleine, piepkleine muisje te zijn die hopelijk niet opviel als ze voorbij liep. Maar vaak greep hij dat muisje nog bij de staart. Ook al deed ze nog zo haar best. Ze moest altijd weer aan zijn voorwaarden voldoen om überhaupt te mogen leven. Een traan ontsnapt, de angst zo duidelijk voelbaar steeds weer, die donkere gedachten, dat ik er eigenlijk niet zou mogen zijn.

In alle stilte kruip ik uit het bed waar Meneer nog heerlijk ligt te slapen. Even een slok water halen, even bijkomen, hopelijk kan ik daarna slapen. En dan als ik naar de trap loop zie ik de spiegel in de andere kamer staan. Ik twijfel maar loop toch naar binnen. Zet een lampje aan en ga dan op de grond zitten voor die grote, best wel enge spiegel. Want je weet maar nooit wat je ziet. Voorzichtig kijk ik en zie ik mezelf, totaal in elkaar gekropen, verdrietig en vol van angst. Angst die me steeds weer doet laten terug stappen naar hoe het was, angst die bij tijd en wijle mijn leven beheerst, angst voor hem, dat monster wat me kapot heeft gemaakt. Dat meisje wat ik gisteren mocht zien samen met Meneer waar is ze toch. Paniek slaat toe. Ze was zo mooi. Ik wil haar terug. Dat meisje voelt zich veilig, rustig, mooi en geliefd. Waarom verdwijnt ze toch steeds weer. Dat bruggetje naar het verleden, steeds maakt die alles weer kapot. Huilend zit ik voor die spiegel. Het liefste zou ik schreeuwen, al die angst, boosheid en frustratie moet er uit. Zodat ik dat hele bange meisje wat ik zie uit die spiegel kan omarmen en loslaten. Tot aan de vroege ochtend zit ik daar, zoekend naar dat andere meisje, maar helaas ze komt niet tevoorschijn.

Meneer komt de kamer in met een glas drinken en een warm broodje. In alle stilte gaat hij op de grond naast me zitten. Geeft me een kus op mijn voorhoofd maar blijft verder stil. Daar op de grond eten we samen ons ontbijt. Hij kijkt me aan, gaat met zijn vingers over mijn wang, pakt me bij mijn kin en zegt: “Ze is er echt nog wel meisje, samen gaan we haar weer tevoorschijn halen vandaag, Dat beloof ik je.” Even kruip ik weg in zijn armen. Dit plekje hier bij hem voelt zo vertrouwd. Na een tijdje sta ik op, ga me douchen en zie dat Meneer kleding voor me heeft klaargelegd. Een prachtig zomerjurkje en een potje nagellak, Dus voor ik me aankleed, lak ik keurig mijn nagels in de door hem gewenste kleur en  steek mijn haar op.

Als ik de kamer inloop op mijn blote voeten en met alleen dat jurkje aan, zie ik hem stralen. “Meisje, wat ben je toch mooi. Wat wil ik dat toch graag aan iedereen maar vooral aan jou laten zien.” Op mijn blote voeten loop ik over het grindpad richting de auto zoals Meneer aan me gevraagd heeft. Samen rijden we richting het strand. Meneer heeft een tasje mee, maar geen idee wat daar inzit. Ik zal het moeten afwachten. Daar aangekomen lopen we naar het bankje wat langzaam maar zeker de onze wordt. Bij dat bankje staat een vuurkorf. Meneer steekt heel rustig de korf aan en na een tijdje samen naar de vlammen te hebben gekeken en ik rustig en ontspannen ben geeft hij me de tas. “Meisje, deze tas is jouw nare verleden, een verleden wat je zo graag kwijt wil en samen met jou wil ik vandaag dat verleden gaan loslaten en verbranden, heel rustig, we hebben alle tijd, je mag me alles vertellen, je mag alles doen, ik ga je helpen vandaag.”

Heel voorzichtig maar ook een beetje angstig open ik de tas. Niet wetende wat er precies in zit is toch eigenlijk best wel eng. In de tas vind ik allemaal dingetjes die hij, dat monster, toen naar buiten had gegooid, Dingetjes die ik uit angst had laten liggen. Al die dingen herinneren me aan toen. Voorzichtig haal ik wat uit de tas. Rillingen kruipen over mijn lijf, maar heel even omarm ik het en dan gooi ik het in het vuur. Luid knetterend neem het vuur bezit van die herinnering. En zo gaat 1 voor 1 alles uit de tas. Sommige dingen blijven nog even langer in mijn handen en dan deel ik het verhaal wat erbij hoort met Meneer. Maar alles echt alles gaat het vuur in. Het laatste dingetje is een foto van mij samen met dat monster, Ik heb geschreeuwd, gestampt met mijn blote voeten in zijn gezicht en daarna luid huilend de foto het vuur ingegooid. De tas was leeg, herinneringen vervaagd en verbrand..

Samen op dat bankje zagen we langzaam dat vuur van angst en verdriet uitgaan. Meneer had al het as netjes opgevangen onder de korf en dat het koud genoeg was pakte hij het op. Hij nam me bij de hand en samen lopen we richting het water. “Meisje strooi het uit, spoel het weg, laat het los en neem afscheid. Ik zal vlak bij je zijn dat beloof ik. En wanneer je wilt sta ik naast je. Je bent zo mooi, zo prachtig, zo sterk, Je kunt dit.” Meneer liet mijn hand los en nam een meter of tien afstand van me. Daar ging hij zitten in het zand. En ik, ik had die emmer met as. Samen met die emmer liep ik het water in. Daar strooide ik mijn verleden uit. Een verleden wat ik los mocht laten, een verleden wat niet meer terug hoeft te komen, een verleden waarmee ik ook afscheid mocht nemen van dat kleine angstige meisje wat ik steeds maar weer zie. Na een tijdje was de emmer leeg, maar ikzelf ook. Stil en met mijn hoofd naar beneden liep ik terug naar de waterkant waar ik ging zitten in het zand. In stilte wenste ik haar de rust toe die ze zo nodig had, in stilte nodigde ik haar ook uit om te komen genieten van waar ik nu mocht zijn, in stilte wenste ik haar al het geluk en al die liefde van de wereld toe. Ik zag Meneer naar me toe lopen en ik stond op. Samen liepen we terug naar het bankje. Nog even draaide ik me om en in gedachten zag ik haar gaan, ze zwaaide en toen was ze weg. De leegte in mijn hoofd was oorverdovend stil.

Die middag hebben we samen een urenlange wandeling gemaakt. Langs het strand, de bossen in en bij de boom op de open vlakte bedreven we de liefde. Daar liepen de tranen van geluk en vrijheid. Een gevoel waar ik zo naar hunkerde. Dat gevoel van er ook te mogen zijn. Daar op die open vlakte, naakt en toch zo beschermd, voelde ik dat meisje wat ik zocht langzaam bezit van mij nemen. Mijn hoofd duizelde, en ook al hoorde ik van alles om me heen, het enige wat ik zag was Meneer. De man die me opgeraapt heeft op het moment dat ik liever geheel wilde verdwijnen. En alles wat hij met me doet, ook al is de opdracht nog zo moeilijk, straalt zoveel liefde uit. Ieder litteken dat ik meedraag heeft hij lief en koestert hij, ieder litteken kust hij en heelt het, samen met mij gaat hij door de donkerste steegjes van mijn gedachten en in plaats van dat hij me loslaat, pakt hij me nog steviger vast. En nu hier vandaag mag ik het licht zien van vrijheid en geluk. Licht die hij me met al zijn geduld en liefde geschonken heeft. Die man, dat is mijn Meneer.

Aan het einde van de middag, wanneer we weer thuis zijn, neemt Meneer me weer mee naar die spiegel. De spiegel die nu reflecteert wat ik ook voel, geluk, vrijheid, liefde. Meneer knoopt mijn jurkje weer los en nu sta ik daar naakt, naakt maar heel trots. En als vanzelf kniel ik neer, kijk Meneer aan en vraag “Mag ik u alstublieft bedanken met een stukje genot?”. Zijn hand gaat door mijn haar “Dat mag meisje, mijn mooie meisje. Want wat ben ik trots op jou, Dat genot dat jij me geven wilt dat genot is voor jou.”

Ik pak zijn hand en loop naar de slaapkamer. Daar kleed ik hem heel rustig uit. Zijn lichaam reageert op iedere handeling die ik doe. ik zie kippenvel, harde tepels, maar ook zijn prachtige stijve pik die ik zo graag wil aanbidden. En daar op dat bed neem ik bezit van hem. Daar geef ik hem een blowjob, berijd ik zijn pik zoals ik dat nog nooit bij een ander heb gedaan. Samen komen we na verloop van tijd dan ook heftig klaar. En liggen we nagenietend in elkaars armen.

De euforie die ik voel, de vrijheid die ik heb mogen ontvangen vandaag dat maakt dat ik grenzen verzet heb, en ook nog veel meer grenzen wil gaan verzetten voor mijn Meneer.

Dank u Meneer voor deze heftige, intense maar toch ook heel fijne vijfde dag van onze reis samen.

©2018 By kleintje 

Naar deel 7 van het Spiegel verhaal –>  Rust

Pagina delen:

10 reacties

  1. Edward

    Zelf schrijf ik ook erotische SM / D-s verhalen vanuit een man perspectief (Dom), waarbij ik zoveel mogelijk de vrouwelijke gevoelens beschrijf (fysiek en mentaal) van de sub. Maar je moet, zoals ik je verhaal lees, een vrouw zijn om zo dicht bij gevoelens te komen. Je hebt indruk op me gemaakt met je mooie verhaal, dank en zal je zeker blijven volgen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven