Nog iets beslagen

Herinneringen <– Naar deel 4 van het spiegel verhaal

Nog iets beslagen

Na een lang en intens gesprek over gevoelens gisteravond zijn we verstrengeld in elkaar in slaap gevallen. Dat ik wakker werd lagen we nog steeds zo. Het gevoel heel veilig in holletje van zijn armen te liggen, die geborgenheid te mogen voelen, is iets wat ik wat ik nooit eerder heb mogen ervaren. Dat gevoel wat dit plekje bij mij teweeg brengt is ook iets wat voor mij haast niet in woorden is uit te drukken. Als ik er alleen maar aan denk wordt ik heel warm, emoties prikken, en mijn woorden blijven hangen. Ik weet dat ik gelukkig ben. Gelukkiger dan ik ooit had durven dromen.

Met mijn vingers kriebel ik over zijn hand. Langzaam voel ik hem ook wakker worden. “Goedemorgen meisje”. Gevolgd door een kus in mijn nek. Ik draai me om en kijk hem in zijn stralende ogen. “Goedemorgen Meneer, heeft U lekker geslapen?” en geef hem een kus terug. “Ik heb heerlijk geslapen, maar dat kan ook niet anders. Kijk eens wat ik aantref in mijn bed, het prachtigste meisje ever”. Ik sla mijn ogen neer. Maar al gauw pakt Meneer mijn kin.  “Kijk me eens aan, jij bent dat prachtige meisje, ik zal het je vandaag weer eens laten zien hoe mooi dat meisje is”. Ik weet gewoon niet wat te antwoorden. Dus kruip uit mijn bed, schiet een shirtje aan en loop richting keuken. Ik pak de kopjes en maak koffie en warme broodjes. Meneer komt er ook al aan. “Meisje ik meen het wat ik net zei. Ik snap dat je het nog moeilijk vind, maar vandaag ga ik je toch weer laten zien hoe mooi je bent. Maar nu eerst ons ontbijt”. Meneer helpt me om de tafel te dekken en al snel kunnen we genieten van de koffie. We praten nog wat samen. Maar al gauw als alles op is wil Meneer verder. Ik ruim alles op en loop daarna ook naar boven.

Als ik boven kom staat Meneer al op mij te wachten, De balkon deuren staan open en voor die deuren staat een stoel. “Ga zitten meisje. Vandaag wil ik graag met jou in gesprek. Ik zou van jou willen horen wie jij ziet als je in de spiegel kijkt. Wie jij denkt dat dat meisje is wat daar staat. En ik weet dat dat moeilijk is maar wil dat heel graag weten.” Heel langzaam loop ik richting de stoel en ga zitten. Ik voel een brok in mijn keel maar weet ook dat ik niet weg kan rennen. Ja, natuurlijk zou ik kunnen zeggen dat ik dat niet wil maar eigenlijk ben ik zelf ook wel benieuwd wie ik nu eigenlijk zie. Meneer tovert uit de kast een hele grote spiegel en zet die voor me neer. Dan loopt hij naar me toe en doet ook mijn shirtje weer uit. “Ik wil dat je jezelf ziet zonder ook maar enige versiering. Welk meisje zit daar? Vertel het me eens”

Ik kijk in de spiegel en zie mezelf wel. Maar wie ben ik eigenlijk? Hoe vind ik mezelf? Dat zijn de vragen waar Meneer een antwoord op wil hebben. En ik weet het eigenlijk niet. Als ik in de spiegel kijk zie ik veel verdriet, een meisje wat niet weet waar haar plekje precies is, en niet weet of er überhaupt wel een plekje voor haar is. Een meisje wat voor haar eigen gevoel veel fouten heeft gemaakt en nooit iets goed kon doen. Een meisje wat eigenlijk overal en voor iedereen teveel was. Maar hoe moet ik dat nou gaan vertellen aan Meneer. Mijn buik begint te draaien bij het idee dat ik dat moet gaan vertellen. Hij kijkt me aan. “Ik weet het meisje, ik weet wel wat je voelt, maar ik wil het echt van je horen. Het hoeft niet snel neem al de tijd die je nodig hebt om het te kunnen vertellen. Ik kom naast je zitten.” Meneer schuift er een stoel bij en komt echt naast me zitten. Deze opdracht zal ik dus ook echt moeten volbrengen. En dan begin ik te vertellen. Mijn woorden worden gevolgd door veel tranen maar ik vertel wie ik zie met mijn ogen.

“Ik ben een meisje wat al van jongs af aan in niemands ogen iets waard was. Een meisje wat wel graag wilde worden aardig gevonden maar nooit echt vriendschap heeft mogen leren kennen toen ze klein was. Nee, alles wat ik leerde was wat ik niet wilde zijn, wat ik niet wilde doen, maar ik moest. Ik werd gedwongen dingen te doen en wist niet hoe ik uit dat spinnenweb kon ontsnappen. Dat meisje wat ik in de spiegel zie die haat ik intens. Hoe kan iemand ooit van dat meisje houden. Een meisje wat niet eens haar eigen keuzes durft te maken, die niet voor zichzelf opkomt”

Huilend kroop ik ineen op de stoel. Meneer sloeg een arm om me heen maar die schudde ik er af. Ik schreeuwde heel hard “Hoe kunt U in vredesnaam nou ooit van mij gaan houden, niemand houd van mij”. Na die explosie ben ik weggerend. Het huis uit. En dat Meneer mij een uur later weer vond zat ik naakt op dat bankje op het strand. Hij sloeg snel een warm vest om me heen en ging weer naast me zitten. Deed zijn arm om me heen en liet me huilen tot ik niet meer kon. “Meisje, meisje kom. Als je toch wist wat ik zie.” Dat ik zijn stem weer hoorde begreep ik er niets meer van. Ik keek hem aan. “Hoe kan het toch dat U me toch weer opzoekt, ik doe zo lelijk?”. Alles wat hij deed was me een kus geven. “Kom we gaan weer richting huis, we zijn nog niet klaar”. Ik pakte zijn hand en liep weer mee terug.

Eenmaal terug in huis zijn we eerst wat gaan eten en drinken voordat we weer verder gingen. Maar verder moesten we dat was me al duidelijk verteld. En daar zat ik dus weer voor die spiegel. Meneer zat weer naast me. “Kijk nu nog eens een keer, Zie je ook nog wat anders dan dat meisje wat je zo intens haat?”. Ik schudde met mijn hoofd. Ik durfde niet echt verder te kijken. Bang dat ik nog veel meer zou zien van wat mij zo’n pijn deed. “Zal ik je mijn verhaal dan doe, zal ik je vertellen wat ik zie meisje”. Ik knikte: “Ja graag Meneer”

“Weet je wat ik zie: Ik zie een meisje wat zeker veel verdriet heeft. Maar ik zie ook een meisje wat hard vecht, een meisje wat wil werken aan wie ze is, een meisje wat zo haar best doet. Het is een prachtig meisje, een meisje met veel liefde, alleen ze kan het nog niet echt kwijt maar dat gaat ze wel leren. Kijk eens wat dat meisje de afgelopen dagen al bereikt heeft, het meisje wat de afgelopen dagen ook zeker straalde. Maar ook de afgelopen maanden. Ze kwam voor zichzelf op, nam afstand van haar verleden. Kijk eens hoe hard ze vecht. Ze is zo mooi. Kijk eens in de spiegel lieverd. Probeer te zien wie ik zie”

Een traan loopt over mijn wangen als ik weer die spiegel in kijk. Meneer pakt mijn hand vast “Zie je wie ik zie meisje, zie je haar, kijk goed. Want van dat meisje houd ik. En ik wil haar heel graag laten stralen.” Ik knik: “Ja Meneer, ik probeer haar ook te zien maar ze is nog steeds heel vaag, de spiegel lijkt wel beslagen” Met een diepe zucht laat ik alle spanning gaan, mijn hoofd bonkt, en ik kruip even weg in dat voor mij zo fijne plekje, de armen van Meneer. “Ik beloof je 1 ding meisje, die muur van negatieve gevoelens over jezelf die gaan we samen afbreken. Tenminste als jij dat samen met mij wilt gaan doen”. zachtjes knik ik “Heel graag Meneer”

Maar voor nu tijd voor ontspanning. Dat wil ik ook heel graag hier doen voor de spiegel. Ik wil graag dat je geniet en dat je ook ziet dat je geniet. En laat dan al die spanning los. Ik weet dat jij dat op deze manier zo goed kunt. Meneer pakte een touw. Gooide mijn been over de armleuning en bond deze vast, deed hetzelfde met mijn andere been. En daar zat ik dan naakt en met mijn benen wijd op de stoel. Durfde niet echt in de spiegel te kijken. Mijn armen bond hij achter mijn rug. Ik was geheel overgeleverd aan hem. Maar als ik naar hem keek wist ik ook heel goed dat ik dat allerminst erg vond. Mijn bloed raast. “Kijk in de spiegel meisje, En denk nu aan hoe je je op dit moment voelt en kijk goed naar wat je ziet. Dat meisje komt tevoorschijn, zie je het?” En Meneer heeft gelijk, ik zie dat meisje verschijnen, ik zie nu dat geile meisje wat absoluut geniet. En dan wanneer ik nog steeds kijk slaat Meneer zachtjes met een zweepje op mijn kut. “Blijf kijken meisje, ik wil dat je ziet dat ze geniet, en hoe”. Meneer blijft zachtjes slaan en ik geniet, mijn ogen vallen af en toe dicht van genot maar steeds zegt hij weer dat ik moet blijven kijken. Hij trekt aan mijn tepels en ik kreun. En als ik nu in de spiegel kijk zie ik een meisje wat straalt, wat zich veilig voelt bij haar Meneer. Dat voelt zo fijn. En dan brengt Meneer me weer naar een hoogtepunt, een hoogtepunt waarin ik luid schreeuw van genot, waarin ik alle spanning van daarnet de ruimte geef om te ontsnappen. en als ik dan weer die spiegel in kijk dan zie ik haar, dat meisje waar Meneer me steeds maar weer over verteld. Die stomme tranen lopen weer maar niet van verdriet, maar voel me zo gelukkig dat ik haar mag zien als is het maar even, ik weet dat ze er is. Ik ben dus niet alleen maar dat donkere meisje uit mijn gedachten. Terwijl mijn tranen lopen haalt Meneer de touwen weer los. “Zag je haar meisje, zag je dat prachtige meisje?”

“Ja Meneer ik zag haar, nee ik zie haar. Ik hoop dat ze mag blijven, Dank u wel Meneer”.

©2018 By kleintje 

Naar deel 6 van het Spiegel verhaal –> Loslaten en afscheid nemen

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven