Spiegels

 Ontsnapping  <– Naar deel 1 van het Spiegel verhaal

Spiegels

De zon gluurt tussen de gordijnen door wanneer ik weer wakker wordt. Als een warme gloed omringen de stralen die mooie man die naast me ligt, mooi op zoveel fronten. Heel stil blijf ik liggen, wil hem nog niet wakker maken. Gewoon nog even genieten van de complete rust die hij nu uitstraalt. Een rust die ik nog niet eerder heb mogen ervaren. Wat is dit mooi, hier voel ik me veilig. Heel zachtjes, zonder te veel het bed te bewegen of geluid te maken kruip ik uit het bed. Loop stilletjes naar de keuken om daar voor hem een ontbijt te gaan maken. Ik doe wat broodjes in de oven, pers wat verse jus d’orange en uiteraard zijn favoriete koffie. Wanneer dat bijna klaar is hoor ik hem uit bed komen. In alleen zijn jeans komt hij naar de keuken. Hij gaat achter me staan haalt zijn hand door mijn haar en kust me in mijn nek. “Goedemorgen meisje, heb je lekker geslapen?”. Ik draai me om en zie de twinkeling in zijn ogen. “Ja Meneer, ik heb heerlijk geslapen. Ik hoop U ook. Als U vast gaat zitten zal ik zo Uw ontbijt komen brengen.” Al snel is alles klaar en kan ik zijn ontbijt naar de tafel brengen. “Alstublieft Meneer’ En afwachtend blijf ik staan. Niet wetende wat ik wel en niet zo mogen. “Ga maar zitten meisje. Ik wil dat je samen met mij eet. Zo kan ik zien dat je goed eet. Want daar maak ik me een beetje zorgen om.” Hij staat op om ook voor mij een bord, koffie en jus d’orange te pakken. “De volgende keer dek je de tafel ook voor jezelf, begrepen?” Met mijn hoofd iets naar beneden gebogen, knik ik ja. “Rustig meisje, ik ben niet boos maar wil dat er ook goed voor jou gezorgd wordt.”  Samen eten we het ontbijt, doen nog een tweede kop koffie en dan vertelt hij wat me wat hij vandaag van me verwacht.

“Meisje vandaag op dag 1 van onze reis samen gaan we heel rustig beginnen. Jij bent al heel mooi begonnen met een prachtig ontbijt. Dat is iets wat ik graag dagelijks zie gebeuren. Ons ontbijt samen. Dank je wel dat je daarvoor al hebt zorg gedragen vandaag. Ik zal zo met je bij je kleding kijken om te zien wat je kunt dragen vandaag. Want vandaag gaan we er samen een mooie dag van maken. Een dag met kleine opdrachtjes van mij voor jou en dan hoop ik dat er vanavond op het strand iets moois mag gaan gebeuren. Maar eerst nog even genieten van onze koffie.” In alle stilte had ik naar hem geluisterd. Naar zijn zo rustige stem, die kalmte.

Terugdenkend naar waar ik vandaan kom is het haast verwarrend. Altijd werd er tegen me geschreeuwd. Ik was het niet waard om rustig mee te praten. Ik moest gewoon doen wat me gezegd werd. En nu dit. Ik probeer wat terug te zeggen maar het lukt gewoon niet. Meneer kijkt me aan en ziet dat ik vecht, Hij legt zijn hand op mijn rug. “Vertel het maar meisje, hier heb je gewoon een stem. Laat me weten wat je denkt, wat je voelt. Want dan kan ik je helpen. Je kunt hier echt alles zeggen.” Een traan loopt over mijn wangen en heel zachtjes begin ik te praten. “Ja Meneer, ik zal u laten weten wat ik denk en voel. U zo rustige stem bracht me zoveel kalmte maar ook paniek. Ik hoorde hem weer schreeuwen. Raakte even in paniek. Dat gevoel van wat ik daar ervaarde dat wil ik niet meer. En ik hoorde u… U bent zo anders…het is een traan van de angst die ik daar had, maar ook een traan van het geluk wat ik nu mag ervaren. Sorry dat ik u met het spinnenweb in mijn hoofd belast Meneer.” Ik doe mijn hoofd weer naar beneden.

“Sorry, voor wat je voelt meisje? Nee, dat wil ik niet horen. Jij mag me alles vertellen en samen gaan we die spinnenwebben uit je hoofd ragen. Jij verdient zoveel moois. En daar gaan we vandaag mee beginnen. Dus hup opstaan we gaan eens kijken wat je vandaag aan kunt doen.” Samen lopen we naar de kamer wat de laatste maanden de mijn kamer was. Ik open mijn kledingkast en al snel tovert Meneer er een jurkje uit, een paar mooie schoenen en lingerie. “Ik wil graag dat je dit voor mij aandoet. Het staat je zo mooi. En met wat we vandaag gaan doen is dit een prima combinatie.” Hij geeft me een kus en verlaat dan de kamer. Eventjes ga ik op mijn bed zitten om de start van deze dag even te laten landen. Daarna kleed ik me aan. Mooie paarse lingerie en een wit jurkje met paarse accenten. Het kantje van mijn bh zie je net langs de rand van het decolleté van het jurkje. En een paar open schoenen met niet al te hoge hak. Mijn lange haar steek ik een beetje op en doe een lichte make up op. Als ik naar beneden loop staat Meneer al te wachten bij de trap. “Je ziet er prachtig uit meisje. Kom de auto staat al klaar.” Ik pak mijn tas en we lopen richting auto.

We rijden een half uurtje, misschien drie kwartier. Ik heb niet zo op de tijd gelet. Maar we komen aan bij een groot gebouw. Het is een museum. Rustig bekijken we alles en komen dan in een spiegelkamer. Een kamer waar ik me ongemakkelijk voel omdat ik mezelf overal zie. Ik kan me hoofd niet afwenden want aan de andere kant zien ik dan ook gewoon mezelf weer. Hij pakt me hand vast. “Rustig meisje, ik ben er, en we gaan dit samen doen. Maar hier start de eerste opdracht. Een opdracht die klein lijkt maar qua gevoelens zeker groot kan zijn. Ik wil dat je in de spiegels kijkt. Ik wil dat jij net als ik ook dat mooie meisje gaat zien. Het meisje wat ik zoveel moois gun. Ik wil dat je wat aardigs tegen jezelf gaat zeggen.” Even slik mijn angst weg. Kijk omhoog in de spiegel. en doe dan ook snel mijn hoofd weer naar beneden. Minuten lang doe ik steeds hetzelfde. Ik kijk even maar dan toch weer niet. En dan pakt Meneer mijn hand weer vast. “Kijk nog eens meisje, vertel me wat je ziet. ik wil zo graag weten hoe je over jezelf denkt. Zeg wat liefs tegen dat meisje in de spiegel want ze kan het zo gebruiken.” weer kijk ik naar het meisje in de spiegel en begin dan voorzichtig met mijn woorden. “Ik wens dit meisje een fijn leven, een beter leven dan wat ik tot nog toe heb gehad.”

Meneer pakt me stevig vast. “Goed zo meisje, dat is een mooie begin, dat heb je goed gedaan. Genoeg voor vandaag. Hier komen we later nog eens terug” En dan neemt hij me weer mee uit deze ruimte. Een zucht ontsnapt me, ik voel kippenvel over mijn rug. Blij dat ik weer bij de spiegels vandaan mag gaan. We lopen verder en komen aan bij een lunchroom waar we samen wat gaan eten. Hier praten we nog even na over wat er net met me gebeurde in die kamer. Maar hij laat me ook weten dat we dit soort dingen zeker vaker gaan doen. Ik vind het een heftige opdracht maar begrijp waarom hij wil dat ik dit vaker ga doen.

Als onze lunch op is lopen we weer terug naar de auto. En rijden we richting de binnenstad. De auto parkeren we aan de buitenrand en we stappen uit. “Trek je slipje uit meisje, gewoon hier naast de auto en geef het aan mij.” Ik kijk even om me heen of ik niemand zie. “Je hoeft niet om je heen te kijken, je doet het gewoon. Ik houd wel in de gaten wat er om ons heen gebeurt.” Ik trek mijn slip uit en geef het aan Meneer. “Alstublieft Meneer mijn slip.” Mijn slip gooit hij in de auto op de stoel, gewoon in het zicht. Ik voel dat ik begin te blozen, bang dat iemand het zal zien, maar loop met Meneer mee richting de winkelstraat. en in die winkelstraat voel ik de mensen kijken. Zullen ze zien dat ik zonder slip loop gaat er door mijn gedachten heen.  Ik zie Meneer naar me kijken en alsof hij weet wat er in mijn hoofd rond gaat zie ik een uitdagende lach ontstaan. Een lach die me iets zorgen geeft want wat is hij van plan, maar ook een lach waar ik wel opgewonden van word. En dat merkt hij. Want zijn hand gaat op mijn billen als we in een steegje zijn en hij trekt mijn jurkje omhoog. “Ik wil even voelen hoe dit meisje vandaag geniet.” Zijn vingers gaan tussen mijn schaamlippen en komen daar in een heel vochtig grotje terecht. Want mijn god wat wordt ik geil van deze opdracht. Even gaan zijn vingers op en neer en dan stopt hij ze in mijn mond. “Proef eens hoe fijn dit meisje zich voelt. Ze is zo lekker.” Ik lik zijn vingers en zie dat hij zichtbaar geniet. En zuig ze nog 1 keer stevig naar binnen. “Dank u Meneer dat ik mag genieten vandaag” Met diezelfde vingers maakt hij mijn bh los en stopt deze vervolgens in mijn tas. Even gaan zijn vingers nog over mijn tepels, die je nu ziet prikken door de stof van mijn jurkje, “Zo we gaan zo verder meisje. Voel de stof over je stijve tepels schuren. Voel het vocht wat al bijna gewoon tussen je schaamlippen vandaan op de grond druppelt. Geniet meisje. Loopt trots over deze straat met de bescherming van dit hele dunne jurkje, bijna naakt. Laat de mensen dit mooie meisje zien.” Met een kleine brok in mijn keel loop ik weer mee. Bang dat iemand weet hoe ik daar loop. Bang dat iemand me zomaar pakt en gebruikt zoals het vroeger wel ging. Maar Meneer pakt mijn hand. “Ik ben bij je meisje. Kom maar, we doen nog 1 rondje.”

Samen lopen we nog 1 rondje door de stad. Drinken ergens in een klein barretje nog wat en gaan dan weer richting de auto terug. In die auto kunnen we niet meer van elkaar afblijven. De spanning die opgebouwd is in de stad daarnet is duidelijk voelbaar. Maar toch rijden we eerst nog even verder richting strand. Het wordt langzaamaan al iets donkerder buiten als we bij het strand aankomen. Het strand waar Meneer mij een aantal maanden geleden voorzichtig uit de puinhoop heeft getrokken. Het strand waar ik mooie maar ook de meest vreselijke herinneringen heb.

We stappen uit en lopen weer richting het bankje, het bankje waar ik stapje voor stapje steeds meer de zijne wordt. En daarvoor het bankje trekt hij mijn jurkje en mijn schoenen uit. Naakt sta ik daar op het zand. Maar naakt voel ik me zeker niet. Ik draag zijn beschermende warmte om me heen. Meneer gaat op het bankje zitten en kijkt me aan. Hij steekt zijn hand naar me uit. Maar ik vraag: “Mag ik Meneer?” en als snel volgt het antwoord. “Ja, meisje jij mag, doe wat je wilt, je hebt mijn toestemming. “ En daar voor dat bankje pak ik mijn borsten vast, trek aan mijn tepels en voel of ik nog net zo nat ben als net. Ik zie dat het Meneer opwindt en hij maakt zijn broek voor me open. Zijn stijve pik staat recht omhoog en op dat moment besluit ik om op schoot te gaan zitten. En daar bij dat bankje neemt Meneer weer bezit van mijn vochtige grotje, het grotje wat voortaan de zijne zal zijn. Uren gaan we in elkaar op, daar op het strand, op ons bankje daar in het zand.

Een nieuwe mooie herinnering op het strand is geboren tijdens onze eerste mooie dag samen. Ik ben nu al vol verwachting wat ons morgen brengt.

 ©2018 By kleintje

Naar het deel 3 van het Spiegel verhaal –> Stapje voor stapje

Pagina delen:

3 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven