Een onverwachte wending

Dit verhaal is een vervolg op –> Jij of toch niet?

Een onverwachte wending

Een hand grijpt zich vast in mijn haar. Bijna was ik los. Maar in dat ene moment van onoplettendheid nam hij zijn kans waar. Hard trekt hij mijn hoofd achterover.

 

“Waar dacht jij heen te gaan? Had ik je toestemming gegeven om jezelf los te maken?”

 

Mijn adem stokt. Ik probeer nee te schudden. Maar dan trekt hij nog harder aan mijn haar. Ik zet me schrap. Probeer me te verzetten. Maar tevergeefs. Ik zie zijn ogen oplichten van boosheid. Dat opvliegende karakter dat heeft hij altijd gehad. Dat is ook waarom we gestopt zijn indertijd. Hij zou me langzaam kapot hebben gemaakt.

 

“Wat is je antwoord?”  Vraagt hij nog een keer.

 

Dit keer is het niet rustig maar hij verheft zijn stem. Ik voel de angst omhoog vliegen. Die stem, met die kracht, brengt herinneringen boven die niet fijn zijn. Ik probeer te antwoorden maar door de angst komt er geen woord uit mijn mond. Hoe graag ik ook wil antwoorden, het lukt niet. En ik zie zijn boosheid opvlammen. Met als resultaat een harde ferme klap in mijn gezicht. En vervolgens een trap tegen mijn been. Nog een keer probeer ik los te komen maar hij laat niet los. Ik kan me maar beter overgeven aan de situatie en hopen dat iemand ons hoort. Hij sleept me aan mijn haar mee. We stoppen bij een kleine, hoge tafel die tegen de muur aan staat. Aan de muur boven de tafel zitten een aantal haken en voor ik het weet sta ik weer vast. Met mijn gezicht naar de muur. Licht voorovergebogen over de tafel. Handen in boeien aan de haken. Mijn benen uit elkaar. En ook deze zitten vast aan haken in de vloer. En weg is hij weer. 

 

Op de achtergrond hoor ik geroezemoes. Ook hoor ik verschillende mensen lachen. Met hoeveel ze zijn, wordt me nog steeds niet duidelijk. Langzaam zakt mijn paniek weer. Mijn gedachten schieten over en weer. Wat zou hij van plan met me zijn? En waarom is hij er ineens weer? Wist ik daar het antwoord maar op. Ik hoor wat schuiven over de grond. En na een aantal minuten staat hij weer naast me. Hij lijkt weer gekalmeerd. Zijn stem klinkt weer rustig.

 

“Laten we ons gesprek een nieuwe start geven. Waar dacht je net heen te gaan? Dacht je nu echt aan me te kunnen ontsnappen?”

 

Ik haal heel diep adem alvorens ik antwoord.

 

“Ik wilde naar buiten. Jullie houden me nu al heel lang vast. Andere zullen me missen en op zoek zijn. Waarom heb je me hier gevangen genomen? Wat is daar de bedoeling van?”

 

Hij begint heel hard en hatelijk te lachen. 

 

“Denk je nu werkelijk dat er iemand is die jou zal missen. Dat dacht ik niet. Ik heb je geen moment gemist. En waarom ik je hier gevangen houd? Nou omdat ik het wil! En ook ik bepaal wanneer ik je weer laat gaan.“

 

Mijn ademhaling schiet omhoog. De angst komt ook weer tevoorschijn. Die paniek zet me scherp. Wetende dat hij me niet zomaar laat gaan. Hoe lang ik hier ben is me niet duidelijk. Het besef van tijd is verdwenen. Hier binnen is het donker door ontbrekende ramen. De man die me had verleid bij het water brengt me wat te drinken. Eigenlijk wil ik niet maar de dorst wint. In alle rust laat hij me rustig een paar glazen water drinken. Zijn hand gaat over mijn rug. Hij knippert naar me met zijn ogen, alsof hij wilt zeggen, “Ik weet het meisje”. Dat geeft me een beetje rust. Maar als hij weer weg is wordt mijn zicht wazig. De wereld draait weer om me heen. Dan, voordat ik weer wegval, schiet er door mijn hoofd dat er wat in het water zit. Wanneer ik weer bij bewustzijn kom voel ik mijn huid branden. Als ik ook maar iets beweeg doet het zeer. Ik probeer te zien wat er aan de hand is. Op mijn benen zie ik de striemen. Hebben ze me nu gewoon gegeseld terwijl ik buiten bewustzijn was? Heeft hij dat nu echt gedaan? Angst en verdriet krijgen vat op me. Om me heen is het stil. Niets wat me af kan leiden. Waardoor mijn gedachten de overhand krijgen. Van het ene doemscenario naar het andere. Het is niet meer te stoppen. Tranen lopen over mijn wangen. Ik mis wie je eens was. Dat was degene waarnaar ik kon verlangen. Maar de persoon die er nu is kan me gestolen worden. Uren vliegen voorbij. En dan zie ik een straal licht. De deur moet open zijn. Ik hoor iemand lopen. En als ik beter luister hoor ik de hakken weer. Het geluid komt dichterbij. Ze staat naast me. Uit haar zak haalt ze een zakdoek en droogt mijn tranen. Met de buitenkant van haar hand streelt ze in mijn gezicht. Voorzichtig maakt ze eerst mijn benen los. Daarna ook één arm. Dan komt ze naast me staan en houdt me goed vast. Daarna maakt ze ook mijn andere arm los. Ik mag op haar steunen. Achter me heeft ze een stoel gezet waarop ik voorzichtig mag gaan zitten.

 

“Doe maar rustig meisje. Het is alleen jij en ik.”

 

Bij de kraan vult ze een schaal met water. Met een hele zachte doek en het schone, warme water maakt ze mijn huid en de wonden schoon. Daarna smeert ze met veel zorg in. En ook krijg ik hele zachte kleding aan. Ze heeft een trommeltje met brood mee. Heel rustig eet ik samen met haar een broodje. En dan gaat de deur weer open. Daar is die man van die ochtend weer. Even komt er paniek omhoog. Ik wil opstaan. Maar zak gelijk weer in elkaar. Ik ben moe. Heel erg moe. Ze pakt mijn hand vast. 

 

“Rustig maar meisje. Het is echt goed.”

 

Hij tilt me op. Loopt met me naar een andere hoek. En legt me daar in een zacht en warm bed. Wanneer hij wegloopt, wil ik er toch uitspringen. Maar merk dat ik dat niet red. Mijn gezicht gloeit van warmte.

 

“Meisje, neem even je tijd. Vind je het fijn als ik even bij je kom?”

 

Ik knik bevestigend. Ze tilt de deken op en komt naast me liggen en kruipt tegen me aan. Haar arm legt ze beschermend om me heen.

 

“Rust maar uit. Ik zal voor je zorgen.”

 

De warmte van haar lichaam geeft me rust. Langzaam zak ik weg in een diepe slaap. Wanneer ik weer wakker wordt, zit haar hand op mijn blote huid. En als ze merkt dat ik beweeg wordt ze ook actief. Ze streelt over mijn buik en mijn borsten. Met haar lippen kust ze in mijn nek. Mijn ademhaling versnelt. Haar mond volgt haar weg naar mijn oor. En wanneer ze mijn lippen kust, reageer ik terug.

 

Wordt vervolgd.

 

©By kleintje – 14 juni 2021

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven