Blijf ademen

Blijf ademen

Voor me liggen twee knijpers, een opdracht van mijn Meester. Die twee knijpers moet ik straks op mijn tepels zetten wanneer we videobellen. Hij weet hoe vreselijk ik die knijpers vind. Maar ik weet ook hoe fijn Hij dat vindt. Ik heb Hem een berichtje gestuurd dat ik klaar zit. Dus Hij zal zo wel contact maken.

Twee minuten later gaat de telefoon en maak ik verbinding. 

 

“Goedemiddag meisje, wat ben je mooi op tijd vandaag. Daar houd ik van. Keurig gedaan. Je weet wat je moet doen met die knijpers.” 

 

“Ja Meester, dit meisje weer wat ze moet doen.”

 

Ik knoop heel rustig mijn bloesje los. En zorg dat mijn borsten goed zichtbaar zijn. Mijn tepels steken al vooruit. Ik pak een knijper en heel voorzichtig zet ik hem stevig op mijn tepel. Terwijl ik dat doe houd ik even mijn adem in om de pijn op te vangen. Daarna pak ik de tweede knijper en zet die op de andere tepel. Heel zachtjes kreun ik wanneer ik die er op zet. Die tepel is altijd net even wat gevoeliger.

 

“Goed blijven ademen meisje. Je doet het heel goed. Ik wil dat je ze tien minuutjes laat zitten. Het is nu vijf minuten over drie. Dus rond kwart over drie mogen ze er af.”

 

“Ja Meester. Ik zal ze netjes laten zitten terwijl we samen praten.”

 

“Keurig. Want morgen kom je naar mij toe. En ik wil dat je wat meeneemt. Morgen voor je naar mijn toe gaat wil ik dat je in de supermarkt nog 100 houten knijpers koopt. Deze gaan we namelijk morgen gebruiken. Gaat je dat lukken om dat te regelen voor je hier bent?”

 

“Dat gaat me lukken Meester. Ik zal 100 knijpers voor U halen. Wat gaan we daarmee doen?”

 

“Wat zouden wij met knijpers gaan doen. Kijk eens naar je borsten. Wat doen die twee knijpers nu?”

 

“Worden dat er morgen 100? Ik vind deze 2 al heel wat vandaag. Worden dat er echt 100?”

 

“Dat zou zomaar eens kunnen meisje. Je mag deze twee er nu af halen. Het is kwart over drie. Adem goed in voordat je ze eraf haalt.”

 

Ik adem goed in, houd mijn adem even vast en haal er een knijper af.  Mijn tepel klopt en doet nu nog meer pijn. De tweede knijper doe ik net zo. Mijn tepels zijn nu heel gevoelig. Maar trots dat ik het gedaan heb.

 

“Dank U Meester dat ik dit voor U heb mogen doen.”

 

Nog even praten we samen en nemen dan afscheid. Morgen zien we elkaar weer.

 

De rest van de dag doe ik het rustig aan. Morgen moet ik uitgerust zijn. Ik ruim nog wat laatste dingetjes op. En kruip dan lekker op de bank met een film. De hele avond zijn die 100 knijpers wel aanwezig in mijn hoofd. Steeds dwalen mijn gedachten af. Want 100 knijpers zijn er nogal wat. Wat gaat Meester daar mee doen? Zal ik het fijn vinden of toch verafschuwen? Met die gedachten in mijn hoofd stap ik ook mijn bed in. Met regelmaat wordt ik wakker, en steeds komen die knijpers dan als eerste in mijn gedachten. Maar s morgens voel ik me gelukkig toch wel uitgerust. Na mijn ontbijt, ga ik snel douchen en omkleden. Pak mijn tas in. En stap daarna in de auto. het is een kleine twee uurtjes rijden. Dus slim om wel op tijd te vertrekken. Op de weg valt alles mee. Na ongeveer anderhalf uur rijd ik al de stad in. Ik laat Meester weten dat ik in de stad ben. Maar eerst nog naar de supermarkt toe moet voordat ik er ben. Wanneer ik in de supermarkt sta gaat mijn telefoon. Een berichtje van mijn Meester.

 

“Meisje je mag 200 knijpers voor me meenemen in plaats van 100. Ik heb er iets meer nodig.”

 

Tweehonderd knijpers? Ik loop naar de stelling waar de knijpers liggen en pak 8 pakjes van 50 knijpers. Als ik in het mandje kijk bonkt mijn hart. Tweehonderd knijpers dat kan echt niet. In mijn hoofd gebeurt van alles. Maar ik neem ze mee. Meester heeft die opdracht gegeven dus dat zal ik dan ook gaan doen.

 

Al snel zit ik weer in de auto en rijd verder. Met tien minuutjes ben ik er. Ik pak mijn tas en alle knijpers. Met een bonkend hart stap ik over de drempel. Niet wetende wat Meester van plan is, ben ik erg gespannen. De meest rare dingen zijn door mijn gedachten gepasseerd.

 

Wanneer ik binnenkom loopt mijn Meester me al tegemoet. Snel zet ik mijn tas op de grond en kniel neer.

 

“Goedemorgen meisje. Wat fijn dat je er bent. Zet je tas maar op slaapkamer. En de knijpers mag je in het mandje doen wat op de tafel staat in de andere kamer.”

 

Ik sta op en breng mijn tas naar de slaapkamer. Pak de knijpers en loop naar de andere kamer. Daar staat een tafel midden in de kamer. Ik zie touw liggen en een mandje. Daar doe ik alle knijpers in en ruim de verpakkingen op. Daarna loop ik terug naar beneden.

 

“Je mag gaan zitten meisje.”

 

Op de tafel staat al koffie klaar. En ook zie ik een bordje staan met wat broodjes.

 

“Drink maar lekker je koffie. En neem ook een broodje. Dan gaan we daarna beginnen.”

 

Ik pak een broodje kaas en drink mijn koffie in alle stilte. En wanneer dat klaar is loop ik weer naar boven. Daar kleed ik me uit. En ga geknield voor de deur zitten wachten op mijn Meester. Al snel is Hij er en mag ik opstaan.

 

“Ga maar met je gezicht naar de muur staan meisje”

 

Terwijl ik zoals gevraagd met mijn gezicht naar de muur sta in de kamer, bind Meester me een blinddoek om. Op de achtergrond hoor ik heel zachtjes de klanken van een viool.  Dat maakt me iets rustiger. Met Zijn vingers gaat hij over mijn huid. En pakt dan mijn hand vast. 

 

“Kom maar meisje, loop maar mee naar de tafel.”

Wanneer we bij de tafel staan mag ik gaan liggen. De tafel voelt heel erg koud. Maar wanneer ik even lig voel ik dat al niet meer. Meester knijpt in mijn tepels. Daarna hoor ik Hem het mandje met knijpers naast me omkeren. Ze liggen tegen me aan. Mijn adem stokt even. Nu gaat het komen. En dan voel ik de eerste knijper op mijn tepel. Daarna gaan Zijn vingers weer over mijn huid. De tweede knijper volgt. Normaal stop Meester bij twee knijpers, maar ik weet dat er nog veel knijpers op de tafel liggen. Ik voel van alles. Maar kan het niet thuisbrengen. Zijn het de knijpers op mijn huid of toch niet. Mijn ademhaling wordt steeds sneller.

 

“Lukt het nog meisje? Of wil je dat ik stop?”

 

“Mag ik heel even op adem komen Meester?”

 

“Natuurlijk mag dat meisje. We passen een kleine pauze in.”

 

Na een minuutje of vijf adem ik weer rustiger en kunnen we weer verder.  Mijn Meester pakt mijn hand en laat het me voelen waar de knijpers zitten. Ik voel de knijpers zitten. Ze zitten verdeeld over mijn hele borsten en mijn buik. Ik lijkt wel een klein egeltje wat zijn stekels opgezet heeft. Daarna helpt Meester me opstaan en we zetten een aantal stappen de kamer in. Hij pakt mijn handen en klikt ze in de boeien die boven me hangen. 

 

En dan in alle rust hoor ik het geluid van de zweep boven de viool uit.

 

Mijn ademhaling versnelt weer. Hij zal toch niet ….

©By kleintje – 22 Februari 2021

Vervolg op dit verhaal: Op de klanken van de viool

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven