Nog even samen

Nog even samen

Wanneer ik het gordijn open doe, zie ik de regendruppels op het raam. Buiten ligt de grond  bezaaid met bladeren in de mooiste kleuren. Dat het de herfst is binnen gevallen is meer dan duidelijk. Toch maar even lekker het raam openzetten en de frisse lucht binnen halen. Gelijk waait er een blad mee naar binnen met de wind. Een heel mooi prachtig rood blad, haar lievelingskleur van de herfst. Herinneringen drijven als vanzelf boven. Ondanks dat het kouder is voelt het heerlijk aan. Die regendruppels hebben plaats gemaakt voor een fijn herfst zonnetje. Ik denk dat ik vandaag maar eens een fijne wandeling ga maken in het bos om te genieten van alles. 

 

Na een fijne douche en heerlijk ontbijt, bel ik haar, mijn allerliefste Dinnetje op. En vraag haar of ze met me mee wilt vandaag om te gaan wandelen. Gelukkig vindt ze dat een geweldig idee. Met een half uurtje zal ze hier zijn. Snel pak ik nog even een warme trui uit de kast. Zo weet ik zeker dat ik het niet koud zal hebben vandaag. Daarna nog even een kop koffie op de bank. Dat half uurtje is zo voorbij. Al snel is mijn Dinnetje er. Met de auto rijden we naar het bos, parkeren daar op een afgelegen parkeerplaats waar altijd alle ruimte is. Pakken onze tas en gaan samen het bos, ons bos in.

 

De kleuren zijn werkelijk prachtig. Je hoort de vogels in de bomen. En wanneer ik de geur van het bos ruik, komen er mooie herinneringen boven. Samen zijn we al zo vaak in het bos geweest. We hebben hier de vele mooie herinneringen samen. Herinneringen van prachtige gesprekken, gedeeld verdriet, samen zijn in stilte, en de toenadering naar elkaar die we hier iedere keer weer vonden. Iets wat met elke wandeling hier in het bos, eigenlijk steeds sterker werd. Totdat we zeker wisten dat we meer voor elkaar voelden dan gewoon vriendschap.

 

Vandaag zijn we weer samen. Tijdens het wandelen raken onze handen elkaar met regelmaat. En wanneer dat gebeurd strengelen onze vingers in en uit elkaar. Is het ook duidelijk dat we naar elkaar verlangen. Terwijl we samen wandelen, blijven we stil. En toch voeren we een heel gesprek. De woorden vloeien terwijl niemand ze kan horen. Wij begrijpen elkaar maar al te goed. Wat heb ik je gemist al die weken. We zien elkaar veel te kort de laatste tijd, ook al ben je zo vaak in mijn gedachten. Dat maakt deze wandeling wel duidelijk. En wanneer ik stop en naar mijn Dinnetje kijk zie ik een traan rollen. Ik kus de traan van haar wang. 

 

“Wat is er lieffie? Heb je verdriet?” 

 

Haar ogen staan vol met tranen. Ze geeft geen antwoord maar ik zie dat ze worstelt. 

 

“Als je het niet wilt vertellen is dat ook prima. En wil je het wel dan hoor ik het graag. Maar op jouw tijd.

 

Ze knikt, pakt mijn hand en kust me op mijn lippen.

 

“Dank je wel”

 

Samen lopen we dieper het bos in. Het wordt steeds stiller. Alleen de wind hoor je waaien. En af en toe een vogel of een dennenappel die valt. Die stilte, die geur, ons plekje is daar in het bos. Op het bankje komen je woorden.

 

“Ik ga weg. We zullen elkaar niet meer gaan zien. Dat doet me veel verdriet. Het kwelt me enorm dat ik jou hier alleen achter moet laten. Maar ik kan niet anders lieverd. Ik zal je zo gaan missen, maar zeker nooit gaan vergeten. Samen zijn wij één, vergeet dat nooit. Maar vandaag wil ik er met jou nog een onvergetelijke dag van maken.”

 

Huilend valt ze in mijn armen. Ook mijn tranen blijven niet achter. Tranen van verdriet, maar ook van dankbaarheid dat ik haar mijn Dinnetje mag noemen. Met heel mijn hart houdt ik van haar. En mis haar nu al. Na een tijdje drogen we elkaars tranen. En tovert ze een heerlijke bak koffie uit haar tas voor ons beide. In stilte drinken we die samen op. De liefde die we voor elkaar hebben is zichtbaar voelbaar. Onze benen raken elkaar. Ik voel jouw warmte. De meest mooie herinneringen schieten door mijn gedachten.

 

Die ene keer daar bij het water op die mooie zomerdag. De zon prikkelde onze huid. Nog een beetje onwennig kusten we elkaar. Jouw mooie borsten prachtig gebruind door de zon. Met mijn vingers speelde ik met je tepels. Zichtbaar genoot je van mijn aanraking. Daar bij het water in het bos, was de eerste keer. Ik kuste je schouders, je buik, de binnenkant van je dijbenen. Je pakte mijn hoofd toen vast. Die intense ogen die ik toen zag, zal ik nooit vergeten. Je wilde zo graag meer. En ook al vond ik het toen nog heel erg spannend, ik ging mee in jouw gevoel. Met mijn tong ging ik langs je schaamlippen en je klit. Je was zo heerlijk warm. En jouw reactie liet me nog verder in je op gaan. Daar bij dat water liet ik jou voor de eerste keer klaarkomen en daarna jij mij. Ook toen liepen de tranen, tranen van intens geluk. En sinds die keer is ons gevoel en de liefde voor elkaar alleen maar sterker geworden. 

 

De ene herinnering na de ander volgt. We houden elkaar stevig vast. Wat ben ik blij dat ik deze herinneringen samen met jou mag hebben. Aan die aaneenschakeling van deze vele prachtige herinneringen gaat vandaag dus een einde komen. Onze tranen vloeien samen en vallen op de mooie bladeren die om ons heen liggen. Nog even samen, nog even één en dan moeten we elkaar laten gaan. 

In gedachten geef ik je nog een laatste kus. Terwijl ik mijn koffie drink, daar in mijn eentje maar toch samen, op dat bankje in het bos.

© Oktober 2020, By kleintje

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven