Dankbaar

Vrijheid <– Naar deel 21 van het Spiegel verhaal

Dankbaar

Snel haastte ik mezelf richting de douche, met 45 minuten moest ik klaar zitten. En tijd vliegt als je niet uitkijkt. In alle haast die vieze kleren uit en in no time stond ik onder die warme straal. Al het vieze zand wat ondertussen vast zat aan mijn huid spoelde er af. En in mijn gedachten stroomde met dat vieze zand zoveel andere viezigheid mee. De film van de laatste moeilijke jaren ging nog een keer voorbij. Tranen van verdriet en boosheid spoelde mee. Maar nu na vandaag mag ik het loslaten. Ga ik werken aan een nieuwe mooie periode in mijn leven. En ik hoop dat Meneer dat samen met mij zou willen doen. Als ik helemaal schoon gespoeld ben, droog ik me snel voor de spiegel af. Iedere beweging van mezelf volg ik. Ieder stukje van mijn lichaam zie ik. Het lichaam waar ik zo onzeker over ben, maar dat lichaam is onderdeel van wie ik ben. En Meneer zegt steeds weer dat ik prachtig ben dus dat moet ik nu maar eens gaan leren geloven. Snel nog even de borstel door mijn haar. En Meneer zijn favoriete hakken aan mijn voeten. Nu als de wiedeweerga naar de slaapkamer.

 

Meneer is nog niet in de kamer. Maar wanneer ik binnen kom lijkt het wel een droom. Overal staan kaarsjes te branden en de prachtigste bloemen. Lang heb ik niet om rond te kijken want de tijd is bijna om. Maar het voelt als een warme deken. In het midden van de kamer kniel ik neer, ogen neergeslagen, hoofd naar beneden, handen op mijn dijbenen, handpalmen omhoog. En ik wacht. En wachten duurt altijd lang lijkt wel. Ook al zijn het maar enkele minuten. Maar ik wacht in alle rust. Niets kan me op dit moment op andere gedachten brengen dan het verlangen naar Meneer. 

 

Na enkele minuten is Meneer er. Ik hoor Hem in de kamer lopen. Voel dat Hij vlak bij me staat. Ik hoor Zijn ademhaling. Maar blijf heel rustig en geknield. Nou ja rustig. Ik vraag me af wat Hij denkt, wat Zijn verwachtingen zijn van mij vanavond. Die gedachten beginnen zich nu wel in mijn hoofd te vormen. Maar ondanks dat voel ik me in de buurt van Meneer wel altijd veilig.

 

Op mijn rug voel ik een warme hand, de hand van Meneer. Ik voel Zijn ring op mijn rug. En dan is daar ook Zijn stem.

 

“Sta eens op meisje. Laat me je eens goed bekijken. Want je bent zo mooi.”

 

Ik sta op. Meneer gaat zitten op de stoel bij het raam. En hij kijkt, en knikt goedkeurend.

 

“Kom maar eens heel rustig deze kant op lopen. Deze Meneer wil al je bewegingen kunnen zien. Daar wil Hij van genieten. Dus doe het meer dan rustig.”

 

Mijn hart maakt een klein sprongetje. Mijn hoofd is al aan het denken wat te gaan doen. En mijn lichaam reageert ook, met kippenvel maar toch ook geilheid. Want wat hoor ik in Zijn woorden ‘Meneer wilt mij, dit meisje, dit onzekere ding’.

 

In alle rust loop ik op mijn hele hoge rode hakken naar Meneer. Plaag Hem nog even door ook nog even terug te lopen, maar daarna kniel ik weer neer voor Zijn voeten. 

 

“Wat ben je toch ook een lekker ondeugend ding. Je maakt me blij dat je dat toch gewoon nog durft. Even dat kleine beetje uitdagen. Ik houd van dat meisje wat steeds meer uit haar schulp durft te komen. Kom eens op mijn schoot zitten.”

 

Heel rustig sta ik op. En ga dan bij Meneer op schoot zitten. Zijn vingers gaan langzaam maar met veel gevoel langs mijn wangen, mijn hals, mijn borsten. Maar dan stopt Hij. 

 

“Ik mis wat meisje. En ik weet dat het niet meer goed sluit. En dat je het daarom ook nu niet draagt, je collar. Maar deze Meneer heeft wat voor je geregeld. Kan jij voor mij dat doosje halen wat op het bed ligt.”

 

Alles wat Meneer me vraagt zal ik voor Hem doen. Dus dat doosje is snel gehaald.

 

“AlstUblieft Meneer”

 

“Dank je wel meisje. Zou je dan nu weer voor me neer willen knielen en kijk me alsjeblieft aan.”

 

“Heel graag Meneer.”

 

Meneer pakt me vast bij mijn kin.

 

“De laatste tijd heb ik een hele pittige maar ook hele mooie tijd met je mogen doormaken. Je liet me toe tussen die zware dikke muren van duisterheid, wanhoop, verdriet, onmacht en boosheid. Wat een vertrouwen heb ik mogen voelen en ontvangen van je. Je hebt me geraakt tot in het diepste van mijn ziel. Ik houd van je meisje, vandaag nog meer dan gisteren. Je bent zoveel sterker, dan je zelf beseft. En met deze nieuwe collar, wil ik je dat meegeven. Draag hem met trots meisje. Je hebt hem meer dan verdiend.”

 

Nadat Meneer de collar bij me om heeft gedaan ben ik naar de spiegel gelopen. En daar zag ik mezelf stralen. En wat is mijn nieuwe collar mooi. Als vanzelf spring ik Meneer om Zijn nek om Hem te bedanken. Schrik even terug, maar Meneer haalt me alweer snel terug. 

 

“Dat mag meisje, dat mag. Wat is het fijn om je zo te zien stralen, om je zo blij te zien. Zullen we dat stralende meisje, ook eens van geluk laten gloeien? Wat zou je daar van vinden meisje?”

 

“Heel graag Meneer.”

 

“Nou heel snel dan die handen daar op tafel” 

 

Het is dat het maar een paar stappen was, maar anders had ik gerend op mijn hakken. Meneer hoefde me dit geen twee keer te zeggen. Zodra ik daar ook stond, voelde ik de eerste tik al. Zijn warme hand liet een heerlijk gevoel achter op mijn billen, klap naar klap, voelde ik mijn billen steeds verder opgloeien. En na die warme hand volgde een zweep. Deze landde op mijn billen en op mijn rug. Een heerlijk gevoel, het geluk stroomde in golven door mijn lichaam. Wat ben ik toch bevoorrecht om dit van Meneer te mogen ontvangen. 

 

“Meisje, draai je eens om. Handen weer op tafel maar je blijft rechtop staan.”

 

Ik draaide me om, en ging staan zoals Meneer van mij gevraagd had. Daarna volgde weer die zweep. Deze krulde om me heen. Naam ook bezit van mijn borsten. En omdat ik van Meneer mocht blijven kijken zag ik langzaam mijn huid steeds roder worden en opgloeien. Met iedere tik die mocht ontvangen van Meneer werd ik steeds trotser, maar ook steeds dankbaarder. Dankbaar dat ik Zijn meisje mocht zijn, dankbaar dat Hij voor mij wilde zorgen. Dankbaar voor nu, dankbaar voor wat is geweest maar ook dankbaar voor wat nog komen gaat. De trotsheid die ik voelde zag ik ook terug bij Meneer. Hij ging ook geheel op in het tikken van de zweep. Zijn ogen straalden, die lach op Zijn gezicht is onbetaalbaar.

 

 

Deze avond zal een lange, lange avond worden.

 

 ©13 juli 2020 By kleintje

 

Naar deel 23 van het Spiegel verhaal –> Verandering in de spiegel

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven