Vrijheid

 Krachtig, maar kwetsbaar <– Naar deel 20 van het Spiegel verhaal

Vrijheid

De rit naar huis, in volledige stilte, lijkt uren te duren. Het hele gesprek van vanmorgen, alles wat me gebeurd is de laatste jaren, komt als een film voorbij. En is de film af, start hij gewoon weer opnieuw. Tranen lopen, maar het zijn tranen van pure verlossing, tranen van mogen loslaten en laten gaan, tranen van vrijheid. En alhoewel ik me nu aan de andere kant ook echt beroerd en leeg voel, weet ik eigenlijk ook wel dat dit de beste stap is geweest die ik kon zetten. Dit meisje wil zich niet meer verstoppen, ze wil niet meer bang zijn voor dat enge monster uit haar verleden. En dat gevoel van gevangenschap kon ze maar op één manier laten verdwijnen, en dat was deze. En ook al heeft hij me de vreselijkste dingen aangedaan, hoop ik toch ook diep in mijn hart dat ook hij, na dit gesprek een goede wending aan zijn leven kan geven. Dat ook hij weer de man kan worden die hij eens was. De man waar ik lang geleden echt hard voor gevallen ben, waar ik echt verliefd op was. Die man zonder zijn verslavingen, zijn vreselijke monsters die hem vormden. Dat gun ik hem met alle liefde uit mijn hart. Maar dat zal hij moeten gaan vinden zonder mij. En wie weet vindt hij dan ooit nog eens een andere partner. Ik heb de deur voor hem gesloten.

 

Terwijl ik diep in die gedachten verzonken ben, heeft Meneer de deur van de auto al geopend en geeft mijn Zijn hand. Wankel stap ik uit de auto en val bijna. Meneer vangt me op en pakt me stevig vast. Samenlopen we het huis in. Waar hij me op de bank laat plaatsnemen onder een dekentje. En al snel volgt er een grote, warme beker met groene thee met kamille.

 

“Meisje ik laat je even een uurtje alleen in je gedachten. Straks praten we nog even samen. Pak nu eerst maar even je rust. Ik ga nog even wat werk doen maar ben er gauw weer. Ik zit op mijn kantoor als je me zoekt.”

 

Na die woorden geeft het me een kus op mijn voorhoofd en vertrekt. In alle stilte drink ik mijn thee op. Maar daarna doe ik mijn oortjes in en zoek wat muziek op mijn telefoon op. Muziek wat me troost op dit moment. Ik ga liggen op de bank en kruip diep onder mijn deken. Al snel lig ik te slapen. Wanneer ik wakker word zit Meneer al naast me. Zijn hand speelt met mijn haar.

 

“Heb je lekker geslapen schone slaapster. Ik hoop dat je een beetje rust hebt kunnen vinden. Wil je samen praten of zullen we even richting het water gaan. Gewoon even lekker met je blote voeten door het zand aan de waterlijn. Dan praten we straks.”

 

Mijn hart slaat over. Een rilling loopt over mijn rug. Maar ook voel ik geluk. Meneer kent me echt heel goed. En weet wat ik nodig heb.

 

“Ik heb heerlijk geslapen. Dromen vrij. Ik ga graag met U naar het water. Misschien dat we dan kunnen praten op ons bankje voor we naar huis terug gaan. Ik zal snel even wat anders aantrekken als U het goed vindt.”

 

“Ga maar snel omkleden meisje. Ik zie je zo.”

 

Heel snel loop ik naar boven. Trek een lekker jurkje uit de kast en een paar fijne schoenen. Als snel heb ik me verkleed en ben ik weer beneden. Klaar om richting het strand te gaan. Als dat strand toch verhalen kon vertellen…

 

Hand in hand lopen we richting het strand. Eenmaal op het zand doe ik mijn schoenen uit. De korreltjes zand om mijn voeten en het frisse water wat tussen mijn tenen doorloopt geven me een gevoel van thuis komen. Maar ook een gevoel van heimwee naar het kleine meisje wat diep van binnen nog veilig verstopt zit. Het meisje wat het liefste, hier en nu, op haar kont gaat zitten om te spelen met het water. Even kijk ik Meneer in Zijn ogen. Iets wat ik eigenlijk nooit zomaar doe. En alsof Hij begrijpt wat ik wil zeggen, knikt Hij.

 

“Doe maar meisje. Je bent vrij. Laat je gaan. Kom maar helemaal naar buiten. Ik bescherm je.”

 

Voor ik het weet zit ik op het zand midden in het water. Het zand en het water schep ik op met mijn vingers en laat het vervolgens weer lopen. Steeds weer. En ondertussen lopen er weer tranen. Maar met die vele tranen komt er ook rust. En die rust geeft weer ruimte. Na een tijdje rol ik door het water. En zodra ik weer tot mezelf gekomen ben en ik zie hoe ik eruit zie, schater ik het uit. Maar ik schaam me toch ook. Wat zal Meneer denken? ik ben echt heel erg smerig nu. Maar ik hoor nog iemand lachen en dat geluid ken ik maar al te goed. Meneer lacht en straalt.

 

“Goed zo meisje. Ik wil dat je je volledig laat gaan. En dat doe je ook. Ik ben zo trots op je. En ja, je zit er helemaal onder, je bent helemaal vies, maar ook nog steeds het mooiste meisje van de wereld. Je bent zo mooi als je straalt. Dit is het meisje wat ik zo graag zie.”

 

Een aantal uurtjes blijven we daar zitten aan de waterlijn. En praten we de dag door. Alle gevoelens komen voorbij. We huilen en lachen samen. Maar het laat me nog dichterbij Meneer komen. Het loslaten van het “monster” geeft me nu ook de kans volledig de Zijne te zijn. Eindelijk kan ik me volledig Zijn meisje noemen. Geknield op het strand, in het water heb ik aan Zijn voeten gezeten. Heb ik gevraagd of Hij mijn Meneer wilt zijn. En uiteraard was Zijn antwoord een volledig ja.  

 

De zon gaat al onder als we weer richting huis gaan. Hand in hand lopen we terug. ik zie er echt niet uit. Maar ondanks dat, trots loop ik naast Hem. De blikken die de mensen op me richten interesseren me niet. ook al zie ik ze echt wel kijken. Eenmaal thuis wordt ik snel onder de douche gestuurd.

 

“Meisje en nu snel onder de douche. Binnen 45 minuten zit je klaar op je knieën midden in onze kamer. Ik zie je straks daar. Maak je klaar voor een avond om nooit meer te vergeten.”

©April 2020 By kleintje

Naar deel 22 van het Spiegel verhaal –> Dankbaar

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven