Nog 1 nacht

 Sterk <– Naar deel 18 van het Spiegel verhaal

Nog 1 nacht

De laatste twee dagen zijn kruipend voorbij gegaan. En ook vandaag gaat de tijd zo langzaam. Ik kan de klok wel vooruit kijken. Maar iedere keer als ik kijk is de tijd hooguit 10 minuten verder. Morgen is het dinsdag, de dag dat ik het gesprek aan ga met hem, dat monster uit mijn verleden en helaas ook nog het heden. Morgen mag ik hem de waarheid zeggen. Mag ik hem vertellen wat hij me heeft aangedaan. Wat hij veroorzaakt heeft. En dan, daarna wil ik hem nooit meer zien. En ook al wil ik dit helemaal zelf op deze manier, geeft het me toch ook enige stress. Niet wetende hoe hij zal reageren op wat ik hem ga zeggen zorgt voor spanning. Mijn lichaam reageert daar op, maar ook mijn koppie draait overuren. Ik heb hoofdpijn, eet en drink slecht, en slapen lukt ook maar minimaal. Iedere minuut van de dag heeft hij me op die manier toch nog steeds in zijn macht. Toch is daar nog steeds altijd die angst voor hem. Angst en paniek die ik zo graag kwijt zou willen. Maar ik ben me er meer dan bewust van dat ik door deze dagen heen moet gaan. Dat het eigenlijk voor nu ook goed is dat ik dit nu zo beleef. Want voor mij wordt het steeds duidelijker wat ik hem wil zeggen. In al mijn angst, paniek en verdriet heb ik me altijd heel alleen en onbegrepen gevoeld. Hij wilde nooit luisteren naar mij. Hij had alleen oog voor zichzelf en zijn eigen behoeftes en gevoelens. Wat ik voelde, wat hij me aandeed, dat interesseerde hem helemaal niet. En dat, dat ga ik hem morgen in zijn schoenen schuiven. Ik leeg mijn rugzak met al die gevoelens, al die angsten en frustraties op zijn schoot. Maar nu moet ik vandaag nog door.

 

Het is nu rond half 12. Bijna tijd om te lunchen. Meneer komt zo thuis om samen te eten zodat de dag een beetje voor me breekt. Op de tafel in de serre staat een prachtige bos bloemen. Daar ga ik de tafel dekken voor de lunch. Vanmorgen heb ik lekkere broodjes gehaald bij de bakker. En ben ik ook even langs de slager, groenteman en de kaasboer gegaan voor wat beleg. Dit alles geeft me de afleiding om even met wat anders bezig te zijn. Ik wil het heel graag erg gezellig maken voor Meneer. Ik ben zo dankbaar dat Hij dit allemaal voor me doet. Hij onderbreekt Zijn werkdag om het voor mij vandaag wat beter draagbaar te maken. Iets wat ik helemaal niet van Hem verwacht. Alles staat klaar. Het is nu wachten op Meneer. 

 

Binnen een minuut of 10 is Meneer thuis. En Hij laat me dan ook duidelijk merken wat er van me verwacht wordt. Dat Hij binnen kwam was Zijn eerst blik al naar de grond. Ik mocht knielen voor Hem en dat was erg fijn. Dat Hij me daar op mijn plek heeft gezet gaf de rust waar ik naar verlangde. Mijn gedachten werden stilgezet. Mijn aandacht werd volledig op Hem gericht. Dat ik daar een minuut of 5 zat ging Meneer door Zijn knieën, pakte mijn hand en liet me weer opstaan. 

 

“Meisje, heel goed. Wil je nu koffie voor ons gaan maken. Dan gaan we samen lunchen”

 

Gehoorzaam als ik ben, loop ik gelijk richting de keuken. Maak daar koffie voor ons beide en loop daarna gelijk door naar de serre. Waar Meneer me al staat op te wachten. Ik zet de koffie op tafel, En Meneer vraagt me te gaan zitten. Hij schuift mijn stoel aan en neemt vervolgens ook zelf plaats aan tafel. Meneer geniet van alles wat ik heb gehaald voor de lunch. Vertelt over Zijn dag en laat me daarna weten dat Hij de rest van de dag thuis zal zijn.  Na de lunch ruimen we samen de tafel af. Zodat we daarna samen richting het strand kunnen lopen om een lange strandwandeling te maken. Iets wat we beide altijd erg graag doen. En het is er ook heerlijk weer voor. 

 

Na een ruim half uurtje staan we op het strand. Het is niet te warm en waait een beetje. Heerlijk de wind door je haren en het geluid en de geur van het zeewater. In alle stilte lopen we de eerste kilometers. Mijn hand in die van Meneer. Het gevoel van warmte en geborgenheid. Meer dan elkaar hebben we op dit moment niet nodig. Wanneer we een kilometer of 10 verder zijn, zoeken we een plekje op om ook even in al die rust te kunnen zitten voordat we weer teruglopen. In een duinpan vinden we een plekje wat lekker uit de wind is. Daar gaan we tegen elkaar aan zitten. We hebben geen woorden nodig om elkaar duidelijk te maken waar we naar verlangen. Even opgaan in elkaar. Puur genieten van de aandacht voor elkaar. En voor we het weten liggen we daar te vrijen. Is er even geen Meneer en Zijn meisje. Maar is er alleen plaats voor ‘wij’, wij samen. Twee mensen die in korte tijd heel veel van elkaar zijn gaan houden. Een puur samen zijn. Lezen tussen de lijntjes door. Liefde, vertrouwen en heel veel respect voor elkaar. Waardoor naast ons samen één zijn er ook plaats is voor Meneer en Zijn meisje. En dat, die plaats, Zijn meisje mogen zijn, is waar ik me zo thuis voel. 

 

Nog heel even liggen we samen. Verdrink ik in de mooie blauwe ogen van Meneer. Maar wanneer het wat kouder wordt kleden we ons weer aan. De kilometers terug naar huis lopen we ook weer terug in stilte. Alleen onze handen raken elkaar. Heel de weg terug spelen onze vingers een spel samen. Een spel van loslaten, elkaar toch weer opzoeken en pure verstrengeling. Daarin voel je het verlangen naar elkaar. 

 

Deze middag samen met Meneer is omgevlogen. De klok heeft daar geen deel in uitgemaakt. Nog één nacht en dan mag ik mijn verhaal doen.

©2020 By kleintje

Naar deel 20 van het Spiegel verhaal –> Krachtig, maar kwetsbaar

Pagina delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven